Արփի Սիմոնյանի կլոր սեղան-համտեսին մեր Ավագ դպրոցում՝ «Սեբաստիա» համերգասրահի ակումբում, ես չէի կարող չմասնակցել. մասնակցեցի հեծանվի վրա… հա՛մ հարմար էր, հա՛մ ուշանում էի… Երբ ես ուշանում եմ, կարո՞ղ եմ ուշանալ, ուշացե՞լ եմ,
Հիմա, երբ Զանգին այնպես է խուժել իմ կյանք-աշխատանք-ընտանիք-ինտիմ, տնօրինում է իմ ժամանակը, երկուշաբթիից ուրբաթ-շաբաթ… այսօր նաև՝ կիրակի, իմ մտքերը Զանգիի հետ են, նրա ջրերի, ավազանի, նրա բնակիչների, ես ինձ բռնացրի,
Որքան էլ ասեք՝ չէ, ես շփոթվում եմ կորցնելու աստիճանի, երբ իմ անձը հայտնվում է իմ սիրելիների ու հարազատների-ծանոթ-բարեկամների ուշադրության կենտրոնում, ծննդյան օրվա առթիվ, թե, ասենք, 1000-րդ գրի։ Ես ուրիշ եմ
Մեզ միավորող գործունեությո՞ւն է դարձել իմ օրագիրը… Ելենա Խոդիկյան, շարունակո՞ւմ ենք միասնացման այս հյուսը, կունենանք հրավեր-կանչ որևէ խմբով, դպրոցում, սեբաստացիական աշխարհի մի անկյունում, քայլքով-հեծանվաերթով, ինչպես երեկ, իմ կողմից անարձագանք չի մնա, կտեսնենք–կլսենք–կգրենք mskh.am-ում,
1921թ. մայիսին ք․ Երևանում գրված «Ութնյակներ արևին»-ը, նրանցից յուրաքանչյուրն ու ամբողջը միասին… Չարենցը հենց մեր այսօրվա՝ 1000-րդ ու ամբողջ գրի մասին-համար է՞ գրել… Ա՛յ, օրինակ… Բորբ մի աղջիկ զարկեց ձեռքով
… հզոր շրթամբք, վճռահատ, ազդու բարբառով, երկնալից բերանով, քերովբեական լեզվով գոչյաց. — Հրազդա՛ն, դո՛ւ ես իմ այսուհետև նազելի՛ բնակարան: Ողջ օրը երեկ ես, իհարկե, հուզված էի (ողջ՝ գրում ենք ղ-ով,
Այս օրով՝ 2017-ի ապրիլի 4-ով, մեր աշխարհում ուսումնական նախագծերը՝ գործերը կենսական-բազմազան, իրադարձությունները-դեպքերը, նոր ռիթմ պիտի ստանան՝ ապրիլյան… Շո՛ւտ արեք, սեբաստացիներ, ապրիլն անցնում է… Կկարողանա՞ մեր 8-րդցի Վաչեն՝ իր գերմաներենով-երկրագործությամբ-պարով ոգևորել Գերմանիայի
Մարդո՛ւ կորուստը կորուստներից ամենամեծը, ամենաողբերգականն է… Այստեղից էլ տենդագին փնտրտուքը մարդու, նրա հայտնաբերման ուրախությունը ու թողած տպավորությունը՝ անջնջելի… Մի սիրուն Աղասի Քանաքեռի կորած տներում որ տեսավ Խաչատուրը մեր ո՜նց գրականություն-լեզու բերեց
Թող քո խոսքը լինի՝ այո—ն՝ այո, և ոչ—ը՝ ոչ: Սրանից ավելին չարիցն է: Երեկ շաբաթ էր, այսօր՝ կիրակի… – Ինչպես բոլոր-բոլորի տներո՞ւմ, հայրիկ… Այո, Դավիթ Բլեյան: Մենք՝ հայր-որդի Բլեյաններ, շուտ ենք
Այնպես չէ, որ իմ կյանքում բլոգային անշարժություն է։ Հա՛, նույն ժամն է՝ երեքը գիշերվա, բայց կիտրոնաջրի կողքին փոխինձ է թարմ-գայթակղիչ, Դավիթ Բլեյան լուսնահարը, մի բոյի՜ն նայեք, քշել է, սպասել չի