Գովազդ կհնչի՞, թե՞ կդառնա հակագովազդ՝ օրագրի ընթերցողը կիմանա… Իմ Խանջյան-Ծովակալ Իսակով-Բանգլադեշ հեծանվային ճանապարհի ցուցանակներն սկսել են ինձ շեղել, ճամփորդական նոր երթուղի որոշել… Ահա իմ մտքում քանիցս քանդված-բացված պարիսպներից մեկին հայտնվել է «Ուրարտու.
Լուսանկարը՝ Նազենի Հովհաննիսյանի ֆեյսբուքյան էջից։ «Հասել է պահը, երբ առաջ շարժվելու համար անհրաժեշտ մոտիվացիան, ուժը, ավյունը այս պահին չկան։ Մենք դադարեցնում ենք մեր աշխատանքը՝ մինչև դրանք հնարավոր լինի վերագտնել և
Ես նկատի ունեմ և՛ ողջ շաբաթը, և՛ հենց շաբաթ օրը․․․Ոչինչ չեմ չափազանցնում, հավելագրում. օրագրի ընթերցողի աչքի առաջ, սեբաստացի մեծ ու պստիկի հետ է իմ օրը ողջ… Հուլիսյան արևն ինձ սնուցում է,
Ես չեմ կարող գործածել թևավոր-բառարանային` «ինչ սատանա էր մտել մեջս»-ը… Հայտնի է, որ իմ կյանքի մի շրջանում սատանան մտել ու ապրում է, ցանում… Այստեղից և «անտեղի» մտքեր-գործողությունները, որ շարունակ ուղեկիցն են իմ
Կոմիտասն ասում էր. «Բերնեն ականջ շատ է մոտ, խոսքեն գործ՝ շա՜տ երկար ճանապարհ կա անցնելու»,-այն էլ բազում ինստալյացիոն լուծումների, արտ ներխուժումների, պուրակային խճանկարների միջով… Լավ է, որ արթնանում ես ինչպես
Տարերքի առաջ, ինչպես մա՞րդն Աստծո… Տարերքն այսպիսին է լինում՝ հանկարծակի, ու բռնացնում է ճամփորդին… Երեկ, օրվա վերջում, տան ճանապարհին այն ինձ բռնացրեց ագարակի մանեժում, երբ ես ու Զառան՝ երկու հեծանվորդներ,
Որքա՜ն կարելի է պարտադրել Նար-Դոսի «Մեր թաղը» պատմվածքաշարը սովորողին, պատանուն՝ այդպես էլ անհաղորդ պահելով իր բնակավայրից, շրջակա աշխարհից, իր թաղից։ Գևորգ Հակոբյանի, Քնարիկ Ներսիսյանի, Սուսան Մարկոսյանի հետ Սահմանադրության օրով սահման
Իմ լավագույն տեքստերը, ոչ մի երևի, ստեղծվում են հեծանվի վրա՝ Ծովակալ Իսակովի պողոտայի տուն-Բանգլադեշ-տուն անցումներում, իմ հայտնագործած հարթակներում, պատմել եմ, չէ՞, երբ ես ինքս ինձ հետ եմ ու խոսում եմ.
Ինչո՞ւ կրկնակի մեռելոց՝ գիտեք. այսօր հողին ենք հանձնում իմ եղբայր Թաթոսին… Այսքանը. ավելին կարդացեք իմ գրերում՝ «Գիրք ազգաբանության Դավիթ Բլեյանի՝ Աշոտի որդու», «Հեծանվով, քայլքով, բարձունքին՝ մշտական ֆիզիկական շարժման ու մտավոր
«Էլ ի՞նչ ասեմ ես ձեզ․ անիմաստ են բառերը, Գուցե ա՛յն միայն, որ վախճանվելը վիճակված է, ավա՜ղ, յուրաքանչյուրիս․․․»