Ամեն օր՝ արդեն 370-րդ անգամ (իմ գիրը հաշվիչ ունի), մեկ տարին անցկացրած կրթահամալիրի տնօրենի բլոգն իր պատմությունն ունի՝ օրվա դեպքերով, իրադարձություններով, «չի կարող պատահի»-ներով, դժվարություններով… Երեկ Սուսան Մարկոսյանը հանկարծ առողջական խնդիր
Տիգրան Համասյանը և Երևանի պետական կամերային երգչախումբը Հարություն Թոփիկյանի ղեկավարությամբ երեկ Օպերային թատրոնի լեփ-լեցուն դահլիճում ներկայացրին «Լույս ի լուսոյ» յուրօրինակ նախագիծը՝ դաշնամուրի և երգչախմբի համար: Սուսան Հովհաննիսյանը, ում առաջ մեղքի
Իսկ Մարթա Ասատրյանն իր վարժարանային էկո խմբով հիացնում է… Սա էլ շարժում է՝ կեցցեք… Ի՜նչ խաղ է Թբիլիսիում պատանեկան բնապահպանական-հայ-վրացական բարեկամության, որ հիմա պարտադրել են մեր վրաց ընկերներին… Ամենուր են
Այսպես հաճախ չի լինում, որ արթնանում ես ու ոչ միայն գիտես՝ ինչ ես գրելու, այլև գիտես վերնագիրը, գիտես՝ ինչպես ես սկսելու, շարունակությունը գիտես. արթնանում ես՝ գրելու, որոշակի տեքստ փոխանցելու համար,
Զոլյան Սուրենին, Տիգրանի և Զոյայի հայրիկին՝ լեզվաբան-պրոֆեսորին հանդիպեցի Մայր դպրոցում՝ վարժարանի 9-րդ դասարանցի դարձող տղայի ուսումնառության պայմանագրի կնքման ճանապարհին… Քայլեցինք Մայր դպրոցով. որքա՜ն գոհ էր կրթահամալիրից, որքա՜ն ոգևորված՝ փոփոխություններով միջավայրի… կյանքով,
Կրթահամալիրի կրտսեր դպրոցների նշանակալի դարձող ճամբարներն ինձ ավելի ու ավելի են գրավում, զբաղեցնում, ինչպես հունիսյան բանգլադեշյան ստուգատեսները՝ իրենց ավարտին՝ 5-րդ օրը, հունիսի 19-ին… Ի՜նչ լեցուն օր եղավ ուրբաթը՝ ժամը 9-ից
Համաձայնեք, որ իմ լավ մարզավիճակի մասին է խոսում այսպիսի հաղորդագրությունը: Կիրակի առավոտյան ժամը 7:30 հեծանվով տանից դուրս եկա և ուղիղ ժամը 8:00-ին Բանգլադեշում, Սուրբ Երրորդություն եկեղեցու մոտ էի: Արմինեն ու
Արմինեն շաբաթվա ընթացքում իմ խաթեր ոտքի վրա էր մնում, դրանից իր հիվանդությունը, ավաղ, խորացավ… Առանց հարազատական դեսանտի գլուխ չես հանի. ի՜նչ լավ է, որ մարդ այսպիսի հարազատներ ունի… Իմ օրագրի
Ի՜նչ լավ է մտածված այս խորը մարդկային քունը: Բարի օր, Բանգլադե՛շ, սեբաստացինե՛ր բոլոր տարիքի, հարազատնե՛ր ամեն մոտիկության, ես արթնացա: Արաքս Պողոսյանը լավ էր մտածել մեր հանդիպումը «Վեմ»-ում, զրույցի ձևով: Օրագիր
— Դուք է՞լ եք հիվանդանում, չէի պատկերացնում…- հիվանդանոցից դուրս գալիս ինձ ճանապարհեց երիտասարդ մի կին, ում անկեղծ զարմանքը դեղի նշանակություն ունեցավ… Ես մեղավոր ժպտացի… Խոսքեր չկային… Երկու ժամ անցկացրի Նոր Նորքի