Լելա Ճինճարաուլին՝ Ախալքալաքի թիվ 3-րդ դպրոցի տնօրեն մեր գործընկերը, որ 2017-ին, խիտ-սպասված կապերով հաստատեց-բացահայտեց իրեն, յուրահատուկ դիտողականությամբ-հոգևորով-ազնվական մի կին, փորձության ենթարկեց իմ օրացույցը-օրագիրը… աշխատաժամանակը… երկու օրով։ Զանգ՝ գալիս եմ… Բարով եկավ։
Այսպես, կրթահամալիրի Բանգլադեշում իմ ու իմ ընկեր Արմինե Թոփչյանի այսօրվա թափառումից առաջացավ կրթահամալիրի տնօրենի այս տեսապատումը՝ որպես իմ 1195-րդ գիրը։
Կարոտս նամակ է՝ ամենապարզ տողերով, Էջերս՝ մտքերից խոնավ: Աշու՛ն, մեզնից ո՞վ է թաց… Մեր թատրոն-լաբորատորիայի հաջորդ՝ Թամի մոնոներկայացման սցենար դարձած չափածոյի՝ Աստղիկ Սարգսյանի տողերն են «Գրանիշից»… Հիմա գանք մեր պատանեկան «Լապտեր» ամսագրին Ավագ դպրոցի. հա՛մ
Հակաթույնը՝ անցած շաբաթվա, ուրբաթ օրվա սթրեսի հասցրած աղմուկի, գտնվեց․․․ ճամփորդության ձևով․․․ միայնակ թափառումի վայելքն ու ազդեցությունը, ավա՜ղ, շռայլություն է տիարի համար․ միշտ տարատարիք մարդկային խմբով, երթով-նախագծերով ուսումնական․․․ խաչ է։ Իսկ
Այս մութին այսպիսի կյանքով-կենսագրությամբ մարդը կարկամի՞, երբ գիշերը երկուսն է ժամի… Փաստի հետ գործ ունենք, հիմա ես կարկամած նայում եմ 2017-2018 ուստարվա նոյեմբերյան օրացույցին… Հալալ է ձեզ, ժպտում եմ բոլորիդ…
Առօրյայից իմ-մեր, տեսեք՝ որքա՜ն-ինչե՜ր, շիտակ-հուզիչ բաներ են ծորում իմ հոկտեմբերի 26-ի մութ ու լույսի մեջ… Միշտ ավագ դպրոցական (հասուն) Թամի՝ Թամար Աճեմյանի «Ամեն ինչ այնքան ծորուն է, երբ կարոտում ես» մոնոներկայացումից, մոնոներկայացումների
Հա՛մ լսեք, հա՛մ տեսեք ձեր Տիարին… Զոռը գրելու գործիքը չէ. այս օրերին չի գրվում, զոռով հո չէ՜… Կարդալն էլ զոռով չի լինում, ո՞նց ձեզ զոռես… Փորձենք պատմել օրը կենդանի, որպես
Գիշերը սիրում է Օրվան, Լույսը` Մթությանը: Ինչպիսի՜ կատարյալ և տարօրինակ սեր… Իմ գիշերվա, իմ լույսի մասին է Խերարդո Դիեգոն ասել, չգիտեի: Մութ ու լույս էլ կա, Դիեգո, գիտե՞ս, ու ես այսօր
Ճանապարհը մեկօրյա, որ իմ նախաձեռնությամբ, տիար Գևորգի նախագծով անցանք շաբաթ օրով, կարող է լինել հանրակրթական պարտադիր ճամփորդությամբ ուսուցում՝ Երևանից, Սուրբ Երրորդության եկեղեցուց, Էջմիածին-Արմավիրով, Դաշտադեմի ամրոցով (Քաղենիի ամրոց), Թաթուլ գյուղ չհասած, Արտենի սարի վերելքով… Արտենի, քանի
Ինչպե՞ս գտնել Ճիշտ կոշիկ Դժվար ճանապարհի համար, Որ գոնե ոտքերդ ամուր գետնին լինեն, Երբ գլուխդ երկնքում է… Լիլիթ Բլեյանն օրը սկսեց ինձ հետ իր այս գրառմամբ, որ լրիվ պատահաբար գտա