Աշոտ Բլեյան

Սեղանի վրա նախշուն, ինքնաշեն, կիսաբաց, ձեռագիր բացիկը գրավեց-տարավ․․․ Դավթին․․․ Ադրիանայից․․․ Իմ երազկոտ դասընկեր․․․ Երազկոտը, թվում է, հե՛նց սազ է գալիս ...

Հիմա հիշում եմ բոլոր օրերս հին ու անցած, Լուսազարդ ու թևավոր օրերս հին ու անցած։ Այսպես եղել է 1990-ականներին, երբ ...

Ի՞նչ է ուզում ինձանից կապույտ մորմոքը հրի… Ի՞նչ է ուզում քո հոգին, հազարամյա Նաիրի՛: Եվ ինչո՞ւ ես դու փռել իմ ...

Եթե ուզում եք մեկ նախադասությամբ, երեկը՝ դեկտեմբերի 12-ը, շնորհիվ Դավիթ Բլեյանի, տարվա 365 օրերից առանձնակի դարձած ծննդյան օրով. մեր տուն-Արևմտյան ...

Չկարծե՛ս երբեք, թե աշխարհը մեր — Մեզանից է, որ սկիզբ է առնում. Անցյալը հանկարծ այնպես է հառնում, Որ… շփոթմունքից մենք ...

Ես շարունակում եմ Չարենց կարդալ, բարձր, ինքս ինձ համար, լսելի… Ուզում է մե՜րկ լինեմ ես, ու անսփոփ, ու անօգ, Որպես ...

Խորը, խորացող աշունը, աշնան հոգեվարքի ժամին փչող քամին, որ թռցնում է դեղին նժույգները իրա, այնքա՜ն իմն են, որ հռետորական է ...

Հազար էսպես ձևեր փոխեմ, ձևը խաղ է անցավոր, Ես միշտ հոգի, տիեզերքի մեծ հոգու հետ, ի՞նչ կա որ․․․ Ահա այսպես, ...

Որտե՞ղ փնտրես նոր տարվա ոգին… Իմ գիրը այս շրջանում այդպիսի մի փնտրտուք է… Այս գիշեր, ողջ գիշեր, երեք անգամ արթնացումով ...