Չնկատեցի` ինչպես կիրակի եղավ, ու իմ գիրը՝ վեց օր շարքայինից հետո կիրակիի գիր, թվով 787-րդը դարձավ։ Հիմա ի՞նչ անեմ, հաղթահարեմ այս անակնկա՞լը, սովորական մարդկային ծուլությո՞ւնը, որ ինչպես մարդկային մի բան խորթ
«Ազգի» հրապարակումներին ես շարունակում եմ հետևել Աշոտ Տիգրանյանի սիրալիրությամբ, հատկապես ուշադիր եմ նրա մշակութային հավելվածի նկատմամբ։ Հովիկ Աֆյանի ֆիննական դպրոցին նվիրված ընդարձակ ակնարկը պիտի որ ընթերցողը հետաքրքրությամբ կարդա. զուգահեռները անպակաս
Վերջացնենք: Ապրված է վաթսուն տարի: Ստեղծված է մի համեստ գրականություն: Եթե հաշվենք, որ գիտակցական կյանքն սկսվում է յոթ տարեկանից, այդ յոթ տարիներին ավելացնելով գաղթի, փողոցի, որբանոցների յոթ տարիները, և այս
Այսքա՜ն երկար գիշեր, որ ո՛չ տեղդ ես գտնում, ո՛չ անելիքդ, չես քնում-չես զարթնում-չես աշխատում, գիշերն անցկացնում ես շուռումուռի մեջ, իհարկե, գեշ երազով ու կորցնում ես լուսաբացը… Հա, անլուսաբաց գիշեր ստացվեց,
Լիլիթ, Տաթև, Շուշան Բլեյանների հետ ընտանեկան ուսումնառության իմ փորձից չգիտեմ՝ ինչ է մնացել, ինչն է կիրառելի Դավթի համար… Գենդերը՝ մի կողմ։ Սկսենք Շուշանից. հաստատենք հեռավար ուսուցման խորհրդատվությո՞ւն, թե՞ առաջադրանքներ Վիեննայից՝ եթե
Արագածից իջածի փորձով եմ ասում։ Լեռներից հեշտ չեն իջնում առօրյա, որքան էլ ես անցումների մարդ եմ հայտնի… Տպավորություններն էլ հետը՝ ինչ ուսապարկում խցկել էի, երեկվա գրում, որպես տեղեկություն, փոխանցեցի, հասա՞վ…
Լավ օր էր սեպտեմբերի 4-ը 2016-ի՝ իմ ծննդյան օրը, նշանավոր իմ կյանքում. ես, իմ մի խումբ ընկերների հետ սեպտեմբերի 3-ին, 4-ին նվաճեցի Արագածի չորս գագաթները… Սկսեցինք մեծ խումբ սեբաստացի սովորող-ուսուցիչների
Վերջապես Դավիթ Բլեյան ու Դավիթ Կարապետյան հինգ տարեկան անբաժանների ծնողների հանդիպումը երեկ մեր Կենտրոնում կայացավ։ Ես կարևոր զրույց ունեցա տեր և տիկին Կարապետյանների՝ երեք նշանավոր սեբաստացիների` երկու տարեկան Մարիայի, Դավթի և
Մայր դպրոցի Մարմարյա սրահում սեպտեմբերի 1-ով, առավոտ 9.00-9.15-ի արանքում՝ ընդհանուր պարապմունքին, սեբաստացի դեռահասներով (վեցից ութերորդ դասարանցիներ), պատանիներով (իննից տասներկուերորդցիներ), նրանց ծնողներով և ուսուցիչներով լեցուն, հազարից ավելի լսող-տեսնող խորագետների՞՝ ասում եմ
Երբ ինն ամիս ու ինն օրն անց կացավ, Տաթև աղջիկս Վահան ունեցավ… Մնացածը՝ ինչպես էպոսում։ Հատուկ հանդիսավոր-ծիսական ներկայացնում եմ իմ-ձեր Տաթև Բլեյանի ու իր ամուսին Սամվել Սերոբյանի ստեղծագործությունը՝ Վահան Սերոբյանին,