Իսկ պարտականությունը, որպես աշխատանք, իհարկե, կատարել՝ բարեխիղճ, կրկնում եմ ես, մեր օրերին-մեր վիճակին ավելի համապատասխան բառ չգտնելով։ Վերնագրի, վերնագրի տակ եղած ծափերով ընթերցած նյութի համար պաչիկներ Հերմինե Անտոնյանին։ Սքանչացա-փառավորվեցի․ գտնված է ամենը, Հերմինե
Շաբաթ երեկոյան Դավիթ Բլեյանն անհամբեր ինձ էր սպասում նոր հանդերձանքով. ո՜նց չի ցուցադրվի։ Այսպիսի ֆոտոշար ստացվեց։ Ապրիլի 25-ին՝ երեքշաբթի օրը, նոր կոշիկները կտանի դպրոց-պարտեզ․․․ ընկեր-ընկերուհիներով խաղան․․․ Կրասավեց։
– Այն ի՞նչն է, ի՞նչը, ամեն առավոտ մեզ արթնացնում է։ – Հայրիկը։ Այսպես ռոդարիական ստուգատեսը հարստանում է հերթական հանելուկով։ Իսկ Շուշան Բլեյանը, այս անգամ messenger-ով, չի վրիպում, հետևում-տեսնում է մեր
– Դավիթ, էդ համակարգչի ձենը կտրի, հերիք ա, գլուխս գնաց… – Ո՜նց կտրեմ, բնագիտություն ա…
Տե՛ր իմ, — էությո՜ւն իմ, — հարազատ իմ, — այսինքն՝ Ա՜յն, որ չունեմ կյանքում և չեմ ունեցել, — Ա՜յն, որ միակն է ողջ կյանքում այս կամեցել Լինել ինձ հետ այնպե՜ս հենց, ինչպես իր հետ ինքը, —
Այսպես երեկ տեսավ Դավիթ Բլեյանը Արարատ սարը` մեր առավոտվա ճանապարհին. գլխին սարի շաքարավազ էր թափվել ու դարձել սառնանուշ… Րոպեներ հետո ես Կենտրոն (Րաֆֆի 57)-Գեղարվեստ-Քոլեջ-Նոր դպրոց-Մայր դպրոց աշխատանքային շրջայցին կհանդիպեմ Մարի Միքայելյանի
Արփենիկի հիշատակին Երբ առաջին անգամ բացվեց Սիրո գարուն արևավառ, — Երբ ես տեսա ծաղիկ ու սեզ Բացված կյանքում և ինձ համար, — Ինչպես գարնան առու անբիծ, Ինչպես սիրո քնքուշ քնար,
Անձրևն ինձ բաց պատուհանից ձայնել էր, ինչպես իմանաս՝ ե՜րբ… Փակ աչքերով, բաց մտքով-շուռումուռ անկողնում՝ ես երեկվա օրվա և այսօրվա սահմանագլխին էի: Մահճակալից վեր կացա վճռական, համակարգչին իմ երեկ իրիկուն թողած
Մարիետ Սիմոնյանին թե լսես… Ինչո՞ւ չլսես, երբ Սուսան Մարկոսյանի թողարկած օրացույցով կա գրական ակումբը, ինչպես ամեն երեքշաբթի, այսօր էլ՝ ժամը 14։30, Գեղարվեստի հարթակում… Սրանից լավ առի՞թ այս անգամ էլ Ջոն Սթայնբեք կարդալու, նրա