Դե, թռե՜ք… ընկե՛ր Հայկուհի…
Իրական պատմություն է. դիտեք այս մեկ րոպե, վեց վայրկյան տևողության նյութը. ամեն ինչ այստեղ տեղական է, իսկական՝ և՛ Բանգլադեշը, որպես բնակավայր, և՛ դպրոց-պարտեզը կրթահամալիրի մի անկյունում՝ Գեղարվեստ հայտնի տարածքում, և՛
Իրական պատմություն է. դիտեք այս մեկ րոպե, վեց վայրկյան տևողության նյութը. ամեն ինչ այստեղ տեղական է, իսկական՝ և՛ Բանգլադեշը, որպես բնակավայր, և՛ դպրոց-պարտեզը կրթահամալիրի մի անկյունում՝ Գեղարվեստ հայտնի տարածքում, և՛
Հեշտ չէ մեզանում (միշտ ունենում ենք տարեցտարի հմտացող, բայց երիտասարդ, ֆիզարձակուրդ գնացողներ, միայն 2017-ին՝ արդեն տասներեք հոգի հայտնի են, և երկու տարեկան սեբաստացու հետ ասելիքով-անելիքով վստահ վերադարձողներ, ինչպես այս՝ 2017-2018
Նշանավոր օր-կիրակի եղավ մայիսի 28 — Հանրապետության օրը՝ դրան նախորդող նախատոնով… Ինքս հրահրում էի-պատրաստ ամենահերոսական-անսովոր շրջադարձների՝ գործողությունների-մտքերի-հայտարարությունների տեսքով… Բայց այսպիսի՞… ՀՀ վարչապետի «Մաքուր Հայաստան» կոչը-նախաձեռնությունը հայրենական TV-ները խորհրդային կլիշեներով, որ ոչ
«Նոր Յառաջ» Երեւան Հարցազրոյց* «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի տնօրէն Աշոտ Բլէեանի հետ
Մեր ծանոթությունը կայացավ 2008-ին, երբ Երևանում հանդիպեցինք երկու ուսումնական հաստատությունների տնօրեններով և հայտարարեցինք «Հայ-վրացական հանրակրթական կամուրջներ» նախագծի մեկնարկի մասին։ Նախագիծն արժանացավ Հայաստանի և Վրաստանի Կրթության և գիտության նախարարությունների հավանությանը։ Հանրակրթական
Շորտերով եմ սկսում իմ օրը-գիրը mskh.am-ում։ Վրացախոսների ակումբի բլոգում՝ տեսահալովակ-շնորհավորանքների արձագանքները Վրաստանից․․․ Փշաքաղվեցի․․․Մեկ օրվա կտրվածքով տեսահոլովակը դիտվել է 3849 անգամ․․․ Շատ հաճելի անակնկալ Հայաստանից․ եղբայրական Հայաստանը Վրաստանի անկախության օրն է
Մտահոգ-անկեղծ դժվարություններով մեկմեկու… Ու միշտ՝ ամբողջական ներառական…. «Ազատություն» ռադիոկայանում, մինչ իմ ուղիղ եթերը րոպեներ ունեի։ Մի վատ բան կա լրատվական-վերլուծական ինձ սիրելի այս միջավայրում՝ օդափոխությունը. այսպիսի անշարժ-ծանր-չթարմացվող օդում կարելի՞ է
Դուք՝ հանրակրթության՝ ավագ դպրոցի շրջանն ավարտողներդ, ձեր մեջ՝ սեբաստացիները կրթահամալիրի Մայր դպրոցի Մարմարյա սրահում՝ մեր տոների տոնական սրահում: Այսպես է օրացույցով մեր, ուսումնական մեր կյանքով-կազմակերպմամբ, ամեն ուրբաթյա համերգ-ներկայացումներով, որ այսօր
Ինձ համար գրելը, ինչպես խոսելը, կարդալը, ծիծաղելը… լռելը՝ կենդանի-անմիջական-անկաշկանդ (իմ բառերն են, ուշադիր նայեք-լսեք՝ ոնց են գրվում-հնչում) անցումներով, հիմա՝ նաև լուսանկարելը… Կուզեի մանկավարժական զրույցներ վարել իմ բլոգում և ռադիո-աուդիո և