Սեբաստացի հայրիկի սիրելի գործով եմ սկսում իմ շաբաթ օրը։ Դավիթ Բլեյանին Մեդիակենտրոնից, ստանալով Գևորգից և Սուսանից ճամփորդին ուղղվածչարենցյան խորհրդի նման մի բան, առիթ է, կարդացեք, շատ ենք ճամփորդում, Դավթին Հյուսիս-Սարալանջով ուղեկցում եմ Բաբաջանյան փողոցի կայանատեղի․․․ Արմինե Գոգինյան, Դիանա Ղազարյան, Գրետա Բակունց սիրելի եռյակը Արևմուտքի 5-րդցիներին տանում է Խոր Վիրապ․․․ Նվեր-ձյուն է, ու հայր ու որդի ձյան շաղով պատված սալարկված ուղով, կարևոր փոխանակումներով գնում ենք՝ Դավթի ուշադրության առարկա դարձնելով Միջին դպրոցի ու Հյուսիսի կապը։ 

Ի՜նչ հարմար անցումներ ենք ստեղծել․․․ Այնքան ձգում է ինձ ուղին, ձյունը, մենակությունը քայլքի, որ անշտապ մայր դպրոցի արևմուտքով, հարավով Արևելք անցում եմ անում, մինչև քոլեջ․․․ Այստեղ շաբաթ օրը հանդարտ ուսումնական է աշխատող ու երկրորդ մասնագիտություն ստացող նախադպրոցական դաստիարակների համար․․․ Ձեզ դժվար է նկատելը, բայց ես պատրաստված եմ իմ օրվա  հերոսի հետ հանդիպմանը։ Վստահ եմ, որ նա քոլեջում է՝ պարտեզում, ու շրջադարձին, ահա, նա․ հանդիպում եմ Գեորգի Դալլաքյան-պարտիզպանին, ինչպես ինքը ձևակերպեց՝ պարտիզպանի գործունեությամբ ստեղծված հոգևոր միայնության մեջ․․․ 

Անհնար է չզրուցելը տարիների իմ ընկերոջ հետ, որ այնքա՜ն ուշադիր է միշտ, նրբանկատ-աջակցող․․․ Իր ուրույն շնորհքով մեդիաաշխարհում հայտնի իմ գործընկերն ի՛նչ տպավորիչ-տեսանելի հասունության ճանապարհ անցավ սեբաստացիական մեր աշխարհում։ Ու հիմա էլ Գեորգին ու Էլյան անբաժան Արևելք-քոլեջի կարևոր խնամակալության խաչն են տանում սիրով, բարեխիղճ․․․ Ներքևի տեսանյութը՝ զրույցը իմ ու Գեորգիի, որ արված է, որ դիտեք մինչև վերջ, ոչ մի ճիգ-սարքած բան չունի. մեր ընկերային կյանքի աճի հաստատումն է․․․ Իմ այս վիճակից անցում արեցի ձնի մեջ կորած Արատես, որտեղ հիմա Սամվել Թամազյանն ու Գոհար Իսկանդարյանը մեր Ավագ դպրոցի 9-րդ դասարանցիների հետ են, հետո Գեորգիի հետ, մտքերով-ծրագրերով վերադարձ կրկին Սեբաստացի կրթական պարտեզ, նրա զարգացումներին․․․ Բոլորը տեսանյութում կա․․․ 

Ուսումնական օրացույց եկած «Ծառզարդարը կրթական պարտեզում» նախագիծը, որ ծնվեց Հյուսիս-գեղարվեստում՝ Դավիթ Քոչունցի գրասենյակում, հիմա նաև քոլեջի հարթակն ունի՝ իմ օրվա հերոս Գեորգի Դալլաքյանի անձնական պատասխանատվությամբ․․․ 

Իմ երկրորդ շրջանով քոլեջ-մայր դպրոց-մեդիակենտրոն ճանապարհին հանդիպեցի և՛ խեցեգործ վարպետ Մովսեսին՝ մեր բրուտանոցը «Ձոն» ստուգատեսին պատշաճ ներկայացնելու փութաջանությամբ, և՛ Հյուսիսի ուսուցչական-ծնողական մարզական-ծաղկեբույծների խմբերին՝ ձնով խանդավառ։ Սեբաստացի խմբերի գոհունակությունը մայր դպրոցի սեղանի թենիսի, հեծանվի, մարմնամարզության, քոլեջի բուսաբուծության լաբորատորիաներում այսպիսի հաջողված միքսից փոխանցեմ ձեզ, որ միանամ Գևորգ Սուսանի հետ եռյակի անխափան աշխատանքին… Ահա։ 

#1992

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Նախատոն, Տոնի ավագ շաբաթ, ու ես sos եմ հնչեցնում…

Արփինե անունով երիտասարդ ծնողը Դպրոց-պարտեզից ինձ հուզեց իր ուշադրությամբ-հետևողականությամբ-նրբանկատությամբ… Տպավորվել էի նրա ակտիվությամբ-բարեկրթությամբ՝ կլոր սեղանից։ Իսկ հիմա Մայր դպրոցում դեպի երաժշտական ուսումնական կենտրոն քայլելիս լսում եմ նրա շփոթեցնող հարցը. —

Նոր գինին նոր տիկերի մեջ, կամ իմ այսօրը՝ որպես մանկավարժական ստուգատես

Կատարվեց ապուշիս երազանքը. ես քնել եմ 23.00-24.00-ի արանքում, որպես մեռել, «որպես ուրու հալածական» և արթնացել թարմ՝ առտու 04.00-ին, ինչպես պատշգամբից նոր բերված այս սպիտակ խնձորը, որ գալիս է փոխարինելու կովի

Ինչու և ինչպես գնանք Էջմիածին…

Քեզի մեռնեմ, Էջմիածին… Երևանը ծանրանում է այնքան, որ նրանից թեկուզ մեկ օրով, առանց գիշերումի, թեկուզ առանց տանից-գործից կտրվելու, մի քանի ժամով փախուստը թերապևտիկ-անփոխարինելի է դառնում… Մեծ չէ ընտրությունը՝ Էջմիածին, Աշտարակ,