Բոլորիս սպանել-սպանում է արհեստականությունը: Մի կյանք է, ափսոս չէ՞ ապրել՝ ձևացնելով… Ինչի՞ համար…Անմիջական, կենդանի, սպոնտան (ինքնաբուխ), ոգեղեն. ազատ՝ խոսքի, գործողության մեջ, ի՞նչ է, այս ամենը խանգարում են կիրթ հանդես գալուն, խո՞րթ ոճ են… Ոճը՝ ինքը մարդն է, արհեստականությունը վարագուրում է անհատականությունը, մարդուն դարձնում անհոգի, դատարկում ոգեղենությունից:
Արթուր Բախտամյանի հետ զրուցքում ենք «Չակերտներ» հաղորդման մեջ: Ոչ մի դադար, ի՞նչ կրկնություն, եղբայր, զրուցում ենք, ահա, հանդիպել ենք տաղավարում (սրճարանում, փողոցում… ո՜ւր ասես), հարցեր ունես, ունես, չէ՞, քեզ հետաքրքրում են դրանց՝ իմ պատասխանները… Դե, ես էլ պատմում եմ… Էլ ի՜նչ փակագիծ կամ չակերտ, ի՞նչ ունենք կմկմալու, չասելու, փակագծում կամ չակերտում պահելու…
Ինչո՞ւ հանկարծ մեր Նունեի Հեգելին հիշեցի. «Աշխարհում ոչ մի մեծ բան առանց կրքի չի լինում…բարոյականությունը կամքի բանականությունն է»: Սրանով էլ ավարտենք մեր այսօրվա գիրը: Շաբաթ է դիմացս, իսկ ինձ (մեր խմբին), ապասում են Բջնի-Հրազդանում…