Այս դեպքի համար են ասել՝ ամեն ինչ ընկավ իր տեղը. Շուշան Բլեյանը Երևանում է և ողջ ամառ իր ուսանողական արձակուրդն անցկացնելու է… ի՞նչ իմանաս, երբ Շուշանին լավ գիտես… Առաջ չընկնենք. ամառ է՝ իր հուլիսով-օգոստոսով, արկածներով… Տաթև-Արևիկ քույրիկ-երկրպագուները փայլուն կատարեցին «Համերգ Վիեննայում» ընտանեկան նախագիծը. այն ոգևորվածությունը, որ տիրում էր երեկ Շուշանի շուրջը՝ Տաթև-Արևիկի գոհունակությունը, Լիլիթ-Արաքս-Սոնուլիկի խանդավառությունը, Կարինե Ջանոյանի հորդառատ հումորը, նախագծի՝ ինձ ընդունելի գլխավոր արդյունքն էր: «Դավիթ Բլեյան + 6 հմայիլ իմ աղջիկներ» պերֆորմանսը ամենասպասվածն է, ամենագունեղը, որ, իհարկե, իմ վայելքն էր, որքան էլ որ լինում են «ծանր» աշխատանքային օրեր…

Օրն այդպիսին էր՝ ծանր, այնքա՜ն, որ հիմա չի պատմվում. ամեն ինչի ժամանակը կա, պատմելու ժամանակն էլ կգա։ Դավիթն է, որ ինչ անի, երբ անի, ինչ հարցնի, ժամանակին է։
– Դու ինչպե՞ս ես իմանում ժամանակը… հայրի՛կ:
Շուշանն այսօր կզանգի իր երևանյան քարտով-համարով, ու մենք կլինենք մշտական կապի մեջ մի երկար ժամանակ, Դավի՛թ:

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Հաշվեք, որ դուք արդեն տանն եք…

Հաստատ է, որ ես հարգանքով կարդում եմ ինձ հասցեագրված յուրաքանչյուրիդ նամակը, «Դպիր»-ում ամեն մի հրապարակում… կարող է՝ ամոթալի մի վրիպում լինի տարվա մեջ։  Անարձագանք չեմ թողնում ոչ մի դիմում, հրապարակում… Այսպիսի հաղորդակցությունը

Իրական այնպես, ինչպես մենք ենք

Իսկապես որ, ուռենու նման, շուտ մեծացող կյանքում այս ե՞րբ հասցրեց մեր մանկահասակ Մարիան ծնկներից մեր իջնել այնքան ու այնպես, հասցնել ինքնուրույնանալ-կենսափորձ ձեռք բերել նաև Լեհաստանում, դառնալ «Մարիա Բաբայան, 11-րդ դասարան»

Երկու դարի արանքում, երկու քարի արանքում…

— Ոչինչ, ես էլ առանց սուզվելու-խաղալու ջուրը կմտնեմ… արագ մաքրվելու համար… Սա Դավթի առաջին պատասխան-փոխզիջումն է Արմինե մայրիկ-ուսուցչուհու ջղային արգելքին՝ առավոտ ժամը ութին. — Չէ՛, ոչ մի լողանալ, ես ուշանում