Դավիթ Բլեյանը շարունակ ուզում է հասկանալ՝ ոնց է, որ ապրիլի 24-ը կիրակի չէ, բայց հայրիկը տանն է… Ուշադիր հսկում է, որ հանկարծ չանհետանամ։ Իսկ ես այս ծավալվող-սաստկացող խոնավությունից խեղճացել եմ, անձայն ամբողջ օրը նվվում եմ։

Դավիթն ու ես հաղթահարեցինք Արմինեի դժգոհությունը և հյուրասենյակում ընդարձակեցինք մեքենաների ցուցադրության տարածքը։
– Սենյակ ունեք, տարեք ձեր տարածք,- պնդում էր Արմինեն։
– Լավ, հասկացանք, ի՞նչ ես թութակի պես կրկնում,- լիցքաթափում է ընտանեկան վեճը Դավիթը։ Մենք պայթում ենք ծիծաղից։

Մարիետ Սիմոնյան-Սուսան Մարկոսյանի 5-6-րդ դասարանի ընթերցարանից Արմինեն կարդում է Ավետիք Իսահակյանի «Սասունցի Դավիթ» մշակումը։ Մենք լսում ենք։ Ինձ հետաքրքիր է Դավթի ընկալումը։ Հինգ րոպե… տասը… տասնհինգ… Ինձ տարավ նստեցրեց բազմոցին, բերեց Թումանյանի «Սասունցի Դավիթը» գիրքը, տվեց ինձ, նստեց  իմ ու Արմինեի մեջտեղը, նշանավոր՝ դավիթավարի ծիծաղեց.
– Հիմա էլ թող հայրիկը կարդա։
Մեր հերոսը մի ժամի չափ անցկացրեց Մհեր-Դավիթ միջակայքում…