Այսպես էլի է եղել. կորցրել եմ ժամանակի զգացողությունը՝ «ոչինչ, կհասցնեմ»,- ասել եմ, մոռացել եմ Դավիթ Բլեյանի գործոնը՝ միշտ ինքնաբուխ, ինչպես հիմա. արթնացավ, երբ ես իր ժամանակը արդեն չունեի, ու հիմա ինձանից, միայն ինձանից է ուզում զարթուցիչը.
– Ո՞ւր է իմ զարթուցիչը…
Ես իսկապես չգիտեմ՝ ինչ զարթուցիչի մասին է խոսում, իսկ ուսուցչուհի մայրիկն իր իրավունքի խորը գիտակցմամբ քնած է. արի ու գլուխ հանի…

Դավիթ Բլեյանը շարունակում է «Ռոդարիական ստուգատեսը»՝ իր թարս պատմություններով ու դերերով՝ ի հեճուկս Մարի Գաբանյանի ու Աիդա Պետրոսյանի, որ երեկ մեծ աղմուկով գլխավոր ընթերցասրահում ամփոփել են մեկ ամիս տևած «Ռոդարիական ստուգատեսը», որոշել հաղթողներին… Ես վկա եմ:

Դավիթն առավոտյան գող ագռավ է, «ձու-ձու կակա» է գողանում.
– Պանիրը, հայրիկ, հետո կգողանամ՝ ձու-ձու կական ուտելուց հետո…
Մայրիկի ծիծիկներն էլ շփոթել է երշիկի հետ և ուտում է, հարձակվել է հանկարծակիի եկած մայրիկի վրա…
– Թարս ու թարս…Իսկ ինչ որ ուղիղ-լավն են՝ խնձոր, մասուրի հյութ, խուրմա…
– Դո՛ւ կեր, հայրիկ, ի՞նչ ես թութակի պես կրկնում, ես ագռավն եմ գող. քեզ էլ կգողանամ, ա՛յ թութակ…