Աշոտ Բլեյան

Եթե ժողովուրդը ճորտ է, ուրեմն կալվածատերը ճիշտ է

1in.am. Անտինոմիա 15.05.2015թ.

Ծափեր, ծափեր… Ամեն անձրև արև մ’ունի իրմեն վերջ…

Իմ երեկվա օրը կմնա, մնաց, ահա, իմ ականջներում որպես ծափեր… Մարմարյա սրահում երեկ ընդհանուր պարապմունքին ներկայացրի 2015-2016 ուստարում Ավագ դպրոց-վարժարանի ղեկավար Մարթա Ասատրյանին ու Գեղարվեստի ավագ դպրոցի ղեկավար Մարգարիտ Սարգսյանին…

Ամառ է, հե՜յ, սեբաստացինե՜ր…

Առաջնահերթ է դառնում դպրոցներում լողափերի կազմակերպումը, դրան անհրաժեշտ բոլոր պիտույքների նորոգումը, պակասող գույքի ձեռքբերումը: Նույնը վերաբերում է նաև բացօթյա դպրոցներին, խաղահրապարակներին: Մայիսի 9-ի գրում անդրադարձել եմ այս հարցին հիմա քչախոս

Ի՞նչ կլինի, եթե վերադառնան պատերը, պատեր լինեն կյանքում

Պատերն ամենուր են, Նարե Հովհաննիսյան ու ընկերներ, ձեր, այսպես ասենք, արտաբանգլադեշյան ինքնուրույն կյանքում… Բայց դրանք՝ պատերը, կան ու դեռ կվերադառնան կրթահամալիր, ինչպես ընդունված է բնորոշել՝ մեր սեբաստացիական աշխարհն անպատ, եթե

Հարգելի գործընկերներ՝ կրթահամալիրի խորհրդի անդամներ, կրթահամալիրի աշխատողներ

«Հանրակրթության մասին» ՀՀ օրենքում 01.12.14թ հայտնի փոփոխությունից  (հոդված 12) հետո 2016թ. հունվարից կրթահամալիրի մասնաճյուղ ուսումնական հաստատությունների ղեկավարներ կարող են լինել միայն հանրակրթական ուսումնական հաստատության ղեկավարման համար սահմանված կարգով հավաստագիր ստացած

Բերանացի իմանալու նյութ՝ որպես առաջաբան, որն է առաջը Բանի…

Դաստիարակությունը զրույց է. զրույցը՝ առաջին հերթին դիմացի մարդուն հասկանալու փորձ… Լիլիթ Բլեյանն իր վերջին համերգ-ճամփորդությունից Մոսկվայի գրախանութից ընթերցարան է բերել ինձ. հայտնի հեռուստահաղորդավար Անդրեյ Մաքսիմովի՝ նրան արդեն հաջողություն բերած «Ինչպես

Որ չասված խոսքեր չմնան…

«Կրթահամալիրի շնորհիվ ես այսօր ունեմ սեփական կարծիք, նպատակ և այդ նպատակին հասնելու ոչ ավանդական, հաճախ մի քիչ դժվար, բայց ավելի հետաքրքիր ճանապարհ…»,- գրում է վարժարանի 12-րդ դասարանցի, արդեն Հայաստանի Ամերիկյան

Հայրիկ, ինչո՞ւ են օրերը գալիս-գնում

Դիմում է առավոտ կիրակիով ինքնուրույն ու շուտ արթնացած Դավիթ Բլեյանը, ով առանձնացել է իր մեքենաներով, կտրվել ամենքիցս ու ամենից՝ իր մեքենաները նորոգելու կարևորությամբ. — Ես վարպետ եմ, ինձ մի՛ խանգարեք, ձեր

«Համ հավատում էի, որ դու կլինես, համ էլ՝ չէ…»

Այս խոսքերով ինձ դիմավորեց հանկարծակիի եկած-չեկած գրող Ավագ Եփրեմյանը, երբ ես հեծանվով հանրապետության հրապարակով-վերնիսաժով մտնում էի Չայկովսկու փողոց՝ մեր տուն… Իսկ ես հեծանվով դուրս էի եկել Մայր դպրոցից (Բաբաջանյան 25),

Որ հաղթանակը անձնական ապրեցնող լինի

Շուշիի վերադարձը` որպես ազատ հայոց քաղաք, Շուշիի ազատագրումը 1992-ի մայիսի 8-ին` որպես համահայկական տոն, թվում է`անցնող 23 տարիների ընթացքում իր բազմաձևությամբ-իմպրովիզով պիտի ընդգրկեր ու ընդգրկեր նորանոր խմբեր-շերտեր այնպես, որ տոնը