Այս օրերին ավելի ու ավելի հեշտանում է ինձ համար գրելը, որ ուղեկցվում է իմ սիրելի ու այսպիսի՜ մածնի վայելումով. Մեղրաձորի մեր բարեկամ դարձած Հովհաննիսյաններն ուշադիր են հուզելու աստիճան՝ ինձ ուղարկել են նվեր-ճաշակելիքներ. Մարալիկի հյութեղ կանաչով սնված կովի տիկին Կարինեի կթած-մերած մածուն. ամեն օր մի բաժակ, ու շնորհակալ եմ, ինքն իրեն գրվում է… Դավիթ ճաշակում է հաղարջը սև՝ դժվար է այլ ձևով նրա ուշադրությունը շեղել շոկոլադից սպիտակ, Արմինեն ստացել է դալար լոբի, ու բոլորս՝ կրկին հյուրընկալվելու հրավեր… հատկապես, որ կարտոֆիլն էլ արագորեն աճում է…