Թող Սուսանը թարգմանի շարունակաբար Դավթի ռուսերեն ֆրազախոսությունը, ինչպես это было круто՝ զիլ էր… Շաբաթվա սկզբին Դավիթը մայրիկին հարցնում է. — Քանի՞ օր մնաց հայրիկի գալուն… Երբ լսում է պատասխանը՝ երեք
«Հայ-վրացական հանրակրթական կամուրջներ» նախագծով կրթահամալիրի աշխատանքային խումբը Թբիլիսիում է:
Շաբաթն անցավ վռազ, ինչպես ամիսը, ուսումնական տարին է խելահեղ ընթացքով իր, ու կիրակի է, ճամփով դեպի Թիֆլիս։ Վաղուց չեմ եղել։ Դու չես ընտրում ձևը, ժամկետը․ աշխատանք է ու գործուղում, որքան
Հարմարավետ ավտոբուսը՝ «Էլիտբուս» իսկական, պայծառ օրը, սիրելի մարդկանց՝ կրթահամալիրից, Ջավախքից, Գյումրիից, Սոֆիայից սովորող-ուսուցիչների ճամբարային ընկերակցությունը ուսումնական աշուն-նախագծային կդարձնե՞ն Երևան-Գյումրի ճանապարհը, թե՞ ավտոբուսը անհոգության ժամերի է տրամադրում սոսկ… Այն ավտոբուսը, որտեղ
Գիրն իմ օրվա, պատումն այս նախապատմությո՞ւն ունի, թե՞ հանգամանքների հանդիպում-զուգադիպություն է… Օրեր առաջ Դավիթը Բլեյան, խոսքի մեջ իր նշանավոր անցումով, մեկ էլ՝ — Ուրվականներն ի՞նչ են… Ես ու Արմինեն, հանկարծակիի
Լելա Ճինճարաուլին՝ Ախալքալաքի թիվ 3-րդ դպրոցի տնօրեն մեր գործընկերը, որ 2017-ին, խիտ-սպասված կապերով հաստատեց-բացահայտեց իրեն, յուրահատուկ դիտողականությամբ-հոգևորով-ազնվական մի կին, փորձության ենթարկեց իմ օրացույցը-օրագիրը… աշխատաժամանակը… երկու օրով։ Զանգ՝ գալիս եմ… Բարով եկավ։
Այսպես, կրթահամալիրի Բանգլադեշում իմ ու իմ ընկեր Արմինե Թոփչյանի այսօրվա թափառումից առաջացավ կրթահամալիրի տնօրենի այս տեսապատումը՝ որպես իմ 1195-րդ գիրը։