Կյանքն ինչպես կա, սիրելիներ…

Այսքա՜ն երկար գիշեր, որ ո՛չ տեղդ ես գտնում, ո՛չ անելիքդ, չես քնում-չես զարթնում-չես աշխատում, գիշերն անցկացնում ես շուռումուռի մեջ, իհարկե, գեշ երազով ու կորցնում ես լուսաբացը… Հա, անլուսաբաց գիշեր ստացվեց,

Համույթ-կրթահամալիր կլինի, սեբաստացի ընտանիք-նվագախումբ չի՞ լինի…

Սուրբ Աննայի եկեղեցում, խիտ-լեցուն հավատացյալ ժողովրդով, Դավիթ Բլեյանը, որ մասնակից էր, ուշադիր հետևում էր լսելի-ազդեցիկ պատարագիչ Տեր Զենոն քահանայի առաջնորդությամբ ընթացող պատարագին… Կայացավ հաղորդությունը. սա նաև  պատարագի մշակույթին քաջածանոթ, ոչ

Քո համար եմ ասում, պա՛պ…

Հաճույքով լռելը կա ու կա… լռության հաճույքը… որն է կիրակին, որ այս անգամ հաճախակի խախտվեց իմ ու Սուսան Մարկոսյանի, իմ ու Տաթև Աբրահամյանի, իմ ու Մարգարիտ Սարգսյանի, իմ ու Հերմինե