Իմ պատշգամբը՝ պարտեզ
Դավիթ Բլեյանը, ինչպես իսկական սեբաստացի, ընտրել է երկրագործությունը՝ որպես ուղիղ ճանապարհ…
Դավիթ Բլեյանը, ինչպես իսկական սեբաստացի, ընտրել է երկրագործությունը՝ որպես ուղիղ ճանապարհ…
Ես ու իմ հարյուր տարվա ընկեր, սանիկ ու համախոհ Գևորգ Հակոբյանը չէինք կարող նշանավոր չդարձնել ապրիլի 23-ը։ Այդպես էլ արեցինք։ Ուղիղ 35 տարի հետո (հիշո՞ւմ եք, որ մենք այն ժամանակ
Երեկոյան նորից քամոտ էր իմ ճանապարհը. առանց հեծանվորդի ակնոցի անհնար է: Ես շարժվում եմ տեղ-տեղ դադարներով՝ քամին արգելք է հանդիպակաց, որ պիտի հաղթահարվի… Այսօր իմ երրորդ թուռնուհու՝ Սոնայի ծննդյան օրն է: Վեց
Զիլ ձայն էր երեկվանից, որ մնացել է իմ ականջում Գյումրիից վերադարձող ավտոբուսից, երբ ես հեռախոսով արտոնեցի, որ ավելի երկար ճամփորդեն սեբաստացիները… Գրիգոր Խաչատրյանը՝ հայրենագիտական-մշակութային ուսումնական ճամփորդության ղեկավարը, կարող մարդ է.
Արցախից վերադարձած մեր պատանիների հետ կլոր սեղանն իմ օրակարգում է. կարևոր է՝ ինչով եկան չորս տասնյակ սեբաստացիներն Արցախից, տասնօրյա իրենց ճամբարային կյանքից… Մի կլոր սեղան էլ իր օրակարգով կլինի Կողբ-Զիկատարից
Ամերիկայի Միացյալ Նահանգներում՝ Կուբայի և Կուբայում՝ ԱՄՆ պետական դրոշների ծածանումը՝ դեսպանատների գործունեության պաշտոնական մեկնարկը, սպասվածից ավելի շուտ եղավ: Եվ լավ է: Երբ լուրջ-լուրջ շարունակում են խոսակցությունը հայ-իրանական նոր երկաթուղու մասին, ես
Դավիթ Բլեյանին ամեն ինչ հետաքրքիր է. լողարանային մեր զրույցներից առաջ, հետո ու ընթացքում, առավոտյան ճոճվելիս հարցեր ու հարցեր… – Ինչի՞ համար են ականջները… – Ինչո՞ւ մարդը երկու ականջ ունի… –
Արտակարգ, թարս իրավիճակ է իմ օրագրում. Դավիթ Բլեյանն էլի համարյա ինձ հետ է արթնանում՝ գիշերը 3.00-3.30-ի արանքում, երբ ես համակարգչի առաջ նոր-նոր եմ սկսում իմ առօրյա գիշերային աշխատանքը… — Արի
1. Հռչակագիր Հայաստանի անկախության մասին. ընդունվել է 1990թ. օգոստոսի 23-ին, Հայաստանի Գերագույն խորհրդի կողմից։
Օրագրի 305-րդ գիրն սկսում եմ հեծանվով ուսումնական աշխատանքի եկող իմ կրտսեր գործընկերոջը՝ Հայկ Դարբինյանին ողջունելով։ Գեղարվեստի՛ ավագ դպրոց, առաջինը կրթահամալիրում կարո՞ղ եք սովորողների և դասավանդողների ողջ կազմով հայտնվել անիվների վրա…