— Ինչպե՞ս են ուղտերը Եգիպտոսի անապատներում ապրում, մարդկանց տեղափոխում… — Ինչո՞ւ են գառներին-ոչխարներին մետաղի ցանցի մեջ առել. իրար վրա են, իրար ո՞նց չեն հրմշտում, պապ… Ինչքա՞ն պիտի այդպես մնան… —
Ընկա էլ՝ չպրծա, գրեցի էլ՝ համարյա գետնին պառկած, որ ազատվեմ կրկնվող հարցերից, ախ ու վախից. պրծում չկա… Հատուկ երեկ առավոտ շուտ աշխատանքային շրջայց կատարեցի կրթահամալիրի Բանգլադեշով. Սենսեյ-Քնարիկ-Վարդ եռյակը սրա սահմանը
Իմ մանկության Զանգվին՝ քայլարշավին Զանգու-Երևանով, աջ ափից-ձախ անցումներով, հեռուն տանող փլուզված կամուրջներին ու փակվող Գետառին հանդիպմանը այսպիսին պիտի լիներ ինձ հարազատ մարդկանց մեդիարձագանքը նաև՝ հուզիչ-բուռն ու անմիջական, նոր-հին աշխարհ հայտնաբերածի
Ապրիլի 29-ին, Աբովյանի հետ նախագծի շրջանակում Հյուսիսային դպրոցի ուսուցիչների մեծ խմբով, կրթական փոխանակումների ծրագրով Էկոտուր 2017-ին Գետը քաղաքում նախագծին միացած եղեգնաձորցիների հետ եղանք Երևանյան լճում:
Կրթական ծրագիրը՝ մեր Զանգվով։ Ներկայացնում եմ կիրակնօրյա իմ երկժամյա ճամփորդության երթուղին՝ Խանջյան-Մաշտոցի պողոտայով, յախք հայտնի թունելով Զանգվի կիրճ, ձախ ափով, քչքչան Զանգվին միշտ ընդառաջ, Կիևյան-Դավթաշեն կամուրջների տակով, մինչև Քանաքեռի ալյումինի գործարան․․․
Ձայնագրությունը` «Հյուսիսափայլ» ռադիոյի. Քրիստինե Շահբազյան
Կմոռացվի՞ այս պատումը: Եթե անգամ պատումը մոռացվի, իրենց տեսածն ու զգացածը ո՞նց կմոռացվի: Քանի՜ սեբաստացի այս օրերի ընթացքում իր համար հայտնագործեց Զանգուն, Երևանյան լիճը, Աբովյանին… Քանի՞ բանասեր և ոչ բանասեր
Մոռացել էի, բայց համը ՝ սառնաշաքարով Արարատի, մնացել էր։ Համի հետքերը հաճախ ավելի խորն են, որպես հիշողություն, քան մտքերի-տեսածի, ու ահա Մարի Միքայելյանի բլոգ-արխիվը վերադրարձրեց համը սառնանուշի․․․ Մարի, Քնարիկ, Գեղամ
Չեմ հիշում՝ երբ եմ 99-ը աստիճաններով կրթահամալիրի Մայր դպրոց-Գեղարվեստ-Կենտրոն ճանապարհն անցել, հեծանիվը կապ չունի, ոտքով… Աստիճան բարձրանալ սիրում եմ, ինչպես բարձունք, վերելակից հազվադեպ եմ օգտվում… Որքան էլ չձևավորված, բայց մեր