Կարդո՞ւմ եք, կիրառո՞ւմ եք իմ խնամքով կազմած օրագրային ընթերցարանները, գործածո՞ւմ եք: Ինձ պարբերաբար Սուսան Մարկոսյանն է ոգևորում շարունակելու կիրակնօրյա ընթերցանության համար նախատեսված այսպիսի մեդիաժողովածուն…

Քրիստոս յարեաւ ի մեռելոց, և Քրիստոս մեր մե՞ջ է` հարցնում եմ, իր հարությամբ… Նունե Մովսիսյանի «Հայկական կակաչ» բլոգը՝ իր ծիսական բաժնով յուրահատուկ-կարևոր ընթերցարան է ինձ համար: Ահա այսօր էլ իմ կիրակին սկսեցի «Գունագեղ կիրակիների» շրջանից Աշխարհամատուռի կամ Կանաչ կիրակիի մասին ընթերցմամբ, նրա խորհրդի` իմ լավ բարեկամ Շահե Աբեղա Անանյանի տեսաներկայացմամբ: Շնորհակալ եմ: Ականջդ կանչի, Արթուր Բախտամյան, քո «Հայոց հարց»  հեռուստանախագծով, նրա պարբերականությամբ ու բարձր մասնագիտական կազմով, քննարկվող հարցերի տարողունակությամբ, որ բերդի-մեկուսացման շրջանի պես մի բան դարձավ ինձ համար` իմ աշխատանքից, առօրյայից դուրս կարդալու, ուսումնասիրելու, ճանաչելու համար…Շարքը շուտով կարող եք տեսնել նաև իմ բլոգում, հիշել, թարմացնել….

Կիրակնօրյա ընթերցարան է եղել և մնում «Շողակն»-ը. Անի Ջանոյան, ինձ էլ, ինչպես քեզ, թվում է, որ Համո Սահյանի բանաստեղծությունները ջրի պես մաքրում են աշխարհն ու մեզ: Ընտրածդ բանաստեղծությունը կարծես Համոյի ինքնադիմանկարը լինի… Ես որ հաճույքով նայեցի մեր ֆիլմադարանի «Քարափներից երկինք»  տեսաֆիլմը: Հուզեց ինձ մեր միջին դպրոցի 8-րդ դասարանի սովորող Աշոտ Զաքարյանի կենդանի մուտքը. Մարգարիտ Հարությունյան, տես` ուսումնական ճամփորդությունն ինչպես է կենսափորձ հաղորդում, ինչքան է հասունացնում 7-8-րդ դասարանի սովորողներին…

Գեղարվեստի կրտսեր դպրոցի սովորողների ճամփորդությունից Մուղնի, Օհանավանք, Սաղմոսավանք:
Լուսանկարները` Դիանա Գևորգյանի:

Բարի ընթերցում

Տեսնո՞ւմ եք` «Երկրագործությունը որպես ուղիղ ճանապարհ»-ը չեմ հաղթահարում: «Կենդանության նվիրված այս փոքրիկ գործի ճակատը կենդանի մարդերին անունով ցանկացա պսակել և այս խորհրդով ձեզ ընծայեցի…»: Պատկերացրեք, որ այս տողերը Միքայել Նալբանդյանի երկի՝ ինձ հիացնող առաջաբանից է:

Շուշան Բլեյանն իր ՖԲ էջում ամփոփում է զատկական արձակուրդի ճամփորդությունը: 

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Իջեք, իջեք, երազներ…

Էս Արղությաններն իրենց մեծ հարս Գրետա Սոխակյանով, հետո Լիլիթով Ավետիսյան, Նելի դաստիարակ-լաբորատորիայի ղեկավարով մխրճվել են մեր սեբաստացիական աշխարհ-կյանք… Պրծա՞նք. չպրծա՞նք։ Տեսեք սրանց ռումբը՝ 7-րդցի Անի Արղությանի տեսքով… մի բլոգում սովորողի,

Ստեղնաշար դարձած աստիճաններով…

— Դավիթ Բլեյան, պրծի հավաքվի, դուրս ենք գալիս… Դավիթը մեր՝ վերացա՜ծ, բաց դաշնամուրի առաջ կանգնած նվագում-երգում է… — Համ էլ ես գտա նոտան… Այսօր տոն է Սուրբ ծննդյան… Ու շարունակում

Կերթամ աղբյուրն լույսին

Ա՜խ, այս բլոգային հաղորդումները, որ որպես ազդակ, ոչ միայն հասնում են ինձ կեսգիշեր-առտու, այնպես, որ որոշում են վերնագիրը օրվա գրի, քիչ է, շեղում (շեղո՞ւմ են) տանում են մի ուրի՞շ աշխարհ,