Սեբաստացի 5-րդ դասարանցի Աննա Թադևոսյանի բլոգում այս հրապարակումը «Հաղթելու ենք» հեշթեգն ունի որպես խորագիր։ Ինձ լավ եմ զգում նրանից, որ Դավիթ Բլեյանի դասընկերուհին, ուզում եմ հավատալ՝ սեբաստացիները բոլոր, իրենց դպրոցի ընտրությունը, իրենց ուսումնական կյանքը որպես իրենց հաղթանակ են ընկալում։ 

Ինձ համար 1988-ի արցախյան շարժման սկզբից իմ քաղաքական, հասարակական գործունեության հաղթանակ է եղել և մնում Արցախի, արցախցու՝ իր հողում ապրելը։ Կարող եք իմ բլոգում տեղադրված հրապարակումներով ստուգել, որ իմ ամբողջ գործունեությունը, որևէ կարգավիճակով, սրան է ուղղված եղել։ Հիմա իմ խոսքում շատ են զուգահեռները Ջավախքի հետ։ Տեսեք, Ջավախքի ժողովուրդը խորհրդային միության փլուզման շրջանում կարողացավ չոգևորվել, չվտանգել իր հավաքանի գոյությունը, և խնդրեմ՝ ոչ միայն կա, այլև կարողացավ այս ընթացքում նաև ֆիզիկական ու դրամական մասնակցություն ունենալ Արցախի ինքնապաշտպանությանը։ 

Այս դրամատիկ շրջանում կրթահամալիրի իմ գործընկերներին ես իմ փորձով, հեղինակությամբ շարունակում եմ օգնել, որ Արցախին ուղղված հումանիտար իր առաքելությունը առավելագույն ծավալով կազմակերպի։ Գիտեք, որ կացարան դարձած կրթահամալիրում ապահով ընտանեկան խնամքի ներքո են 80-ից ավելի  արցախցիներ՝ կանայք, երեխաներ, ծերեր, 180-ի չափ էլ սովորողներ հեղինակային մանկավարժության ծրագրերով են իրենց պաշտպանությունը գտել։ Երեկ Մարտակերտի շրջանից, Ավետարանոցից նոր արցախցիների ժամանումը, ցավոք, եզակի չէ, մի տեսակ առաջին, վտանգավոր արձագանքն է Ադրբեջանի, Ռուսաստանի, Հայաստանի ղեկավարների հայտնի հայտարարությանը։ Ո՞րն է մեր՝ Հայաստանի և Արցախի իշխանությունների, հասարակությունների արձագանքը, ի՞նչ ուղղությամբ են ծրագրվում ուղեցույցները Արցախի և Հայաստանի ժողովրդին, մեր միջոցով՝ ողջ հայությանը, իրականացվում անհետաձգելի գործողությունները։ 

Ավելի ազդեցիկ բան, քան հարգելի Թաթուլ Հակոբյանի այս հրապարակումը, ինձ չհանդիպեց։ Դառնամ համահեղինակ ու շարունակեմ։ Արցախ—Հայաստան անբաժանելի գոյությունը 1988-ից սկսած սրբագործվեց—նորացվեց պատերազմի առաջնագծում հանկարծ հայտնված Հայաստանի ու Արցախի 18-20 տարեկաններով, պայմանագրային զինծառայողներով, Արցախի ինքնապաշտպանությանը միացած զորակոչով, աշխարհազորով, կամավորներով, թիկունքով․․․ Երեկ մարտակերտցի երեք եղբայրներ օրինակներով պատմում էին սահմանագծում հայաստանցի զինվորների սխրանքների մասին․ իսկական եղբայրության դրվագներ․․․ 

Հիմա, այսքան կորստից հետո, Արցախ—Հայաստան այսպիսի հարազատությունը այլ ելք—ուղղություն չունի, մեր ամենաթանկ՝ զավակների կորուստը այլ մխիթարություն, քան արցախցու՝ իր հողում ապրելու վճռականությունը, ասենք սրան հերոսություն—խիզախում, վտանգներով լի առօրյա իր ու իր ընտանիքի, համայնքի համար, անհրաժեշտ ինքնապաշտպանությամբ։ Մեկ է՝ ապրելը։ Հայտնի—անհայտ մեղավորներով—դրվագներով արդարացումը օրվա խնդիր դարձնելուց ավելի վտանգավոր, պարապ ու մաշող ի՞նչ կա։ Եթե խնդիր կա, ապրելն է խնդիրը յուրաքանչյուրիս համար. այսօր արցախցու՝ իր հողում ապրելը, անձնական պատրասխանատվությունը չօտարելը։ 

Ապրել ապրեցնելով, Արցախ—Հայաստան. ահա քեզ շարունակական երկարատև հաղթանակի իմ հեշթեգը։

#1897