«Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի տնօրեն՝ Աշոտ Բլեյան 

1. Դուք կրթահամալիրի հիմնադիրն եք, կպատմեք՝ ինչպես ստեղծվեց կրթահամալիրը, ի՞նչ  ճանապարհ է անցել մինչ այսօր: 

Եթե հաշվենք 1989 թվականից, ապա կրթահամալիրն արդեն քսաներեք տարվա ճանապարհ է անցել: Հիմնադիր՝ որպես կրթահամալիրը ստեղծող օժտված, տաղադավոր մանկավարժների խմբի ղեկավար: Դա մի հոգու բան չէր, այն էլ նորարարական, փորձարարական ծրագրեր իրականացնող դպրոց ստեղծել՝ սկսած մանկապարտեզից: Այնպես, որ չնայած իմ անձը շատ է շեշտվում, բայց դա իրոք հավաքանու աշխատանք է: Եվ յուրաքանչյուն էլ արժանի է հիմնադրի անվան: 

 2. Ի՞նչ  եք կարծում Հայաստանի ներկայիս կրթական համակարգը փոփոխությունների կարիք  ունի: 

Ինչու միայն կրթական համակարգը. Հայաստանն ունի փոփոխությունների կարիք: Եվ եթե ամեն մեկս փոխվենք, կփոխվի նաև Հայաստանը: Փոփոխությունները սկսելու են մեզնից՝ մենք պետք է այլ դառնանք: Պետք է պահանջենք այլ կրթություն: Այսօր ես խոսում էի երաժշտության մասին հենց հանրակրթության մեջ, որպեսզի վարժարանում 10-րդ դասարանցին բարձրակարգ, լուրջ երաժշտության պահանջ ունենա և դա փոխանցվի կրթության միջոցով: 

3. Ի՞նչ  հետաքրքիր դեպք կարող եք հիշել ձեր դպրոցական կյանքից: 

Ես սովորել եմ Երևանի թիվ 60 դպրոցում, որ կրում է իմ շատ սիրելի բանաստեղծի՝ Վահան Տերյանի անունը: Այն ժամանակ սովորում էինք 10 տարի: Ես I-ից X-րդ դասարան սովորել եմ այդ դպրոցում: Քանի որ դպրոցը մոտ էր այն թաղին, որտեղ ես ապրում էի, այնտեղ սովորում էին թաղի շատ երեխաներ: Ձեր դպրոցական կյանքը ավելի հագեցած է, իսկ մերն ավելի նեղ էր: Մեր դեպքերը, իրադարձությունները ավելի շատ տեղի էին ունենում թաղում: Մեր թաղը շատ հետաքրքիր էր իր այգիներով, ծառերով: Մի անգամ, կարծեմ 8-րդ դասարանում, շատ մեծ համարձակություն ձեռք բերեցինք հավաքույթ անելու, մոտ մի ամիս պատրաստվում էինք. Թույլտվություն, կարծես, ունեինք՝ դասղեկից, գնումներ էինք կատարել: Դպրոցական կյանքում այդպիսի հավաքներ չկային և դա պետք է լիներ մեր առաջին դպրոցական ցերեկույթը, մենք հավաքվում էինք, բայց միայն տներում՝ ծնունդների ժամանակ: Եվ երբ եկավ այդ օրը, կարծեմ շաբաթ օր էր, հավաքեցինք ամեն ինչ և եկանք դպրոց. ոչ միայն դպրոցի դռներն էին փակ, այլև պահակը տնօրենի կողմից ստացել էր հանձնարարություն՝ ոչ մի դեպքում չբացել դռները: Ես դա ինչու եմ ասում, որովհետև կողմնակից եմ բաց դռներով դպրոցին, որ երեխան իրեն իր ընտանիքում զգա: 

4. Ո՞րն  է ձեր ամենասիրելի գիրքը, որը ձեզ դասեր տվեց:

Օ, շատ –շատ գրքեր: Սկսած Թումանյանի հեքիաթներից՝ փոքր հասակում, գուցե՝ հիմա էլ: Վիլյամ Սարոյանն իր «Մարդկային կատակերգություն»-ով: Կարող եմ թվարկել ու թվարկել, բայց մի գիրք ունեմ, որն յուրահատուկ է՝ Կտակարանն է՝ Նոր Կտակարանը. գիրք, որ շարունակ ինձ նոր հայացքներ է տալիս: 

5. Ի՞նչ էիք երազում դառնալ մանուկ հասակում:

Դժվար կլինի հիմա ասել, բայց հիշում եմ, երբ ավարտում էի 10-րդ դասարանը, եղբորս կինն ուզում էր, որ բժիշկ դառնամ, ընտանիքս՝ նույնպես: Սակայն ես արյունից վախենում էի և չէի հասկանում՝ ինչպես կարող ես սխալ քայլ  անել և վնասել ինչ- որ մեկին: Քույրս բանասեր էր ու  ցանկանում էր, որ ես էլ ընտրեի այդ ճանապարհը: Իսկ ֆիզիկայիս ուսուցչուհին ուզում էր, որ ընտրեմ ֆիզիկան: Ի վերջո 10-րդ դասարանս ավարտելուց հետո ընտրեցի ֆիզիկան ու չեմ փոշմանել: Սակայն հետո մասնագիտությունս շրջվեց, սկսեցի զբաղվել կրթությամբ: Բայց ֆիզիկան փոխեց իմ պատկերացումները: 

6. Ո՞րն եք համարում  ներկայիս կրթության ամենաթույլ, ամենախոցելի օղակը:

Բարձրագույն կրթությունը. կա տարրական կրթություն, միջին և միջին մասնագիտական: Բայց ամենաթույլը բարձրագույն կրթությունն է՝ այն շատ սովորողների ապակողմնորոշում է: 

7. Ինչպե՞ս եք վերաբերում օտարալեզու դպրոցներին:

Ես չեմ հասկանում օտարալեզու դպրոց ասվածը, օտար լեզվի գործածումը կրթության մեջ ընդունում եմ. կրթահամալիրի վարժարանում էլ օտար լեզու անցնում են շաբաթական մի քանի ժամ և նաև՝ ընտրովի: Սակայն դպրոցը պետք է լինի հայկական, որովհետև մենք մայրենի լեզվի կրող ենք: 

8. Ի՞նչն եք համարում ձեր երջանկությունը:

Իմ երջանկությունը իմ կյանքն է, որով ես ապրում եմ, իմ դպրոցն է: 

  Հարցազրույցը վարեց Լիա Մովսիսյանը 

Աղբյուրը՝ Լուսաստղ ամսագիր 

11.09.2012թ.