Գիտեի՝ ինչի մասին պիտի պատմեմ—գրեմ․․․ Վեր կացա ու առավոտ—գիշերով իմ մահճակալից նեղ անցումով, ընդարձակ հյուրասենյակով մինչև աշխարհի իմ անկյուն, գրասեղան՝ Խանջյան փողոցի մեր բնակարանի հարավ—արևմուտք նայող պատուհանի մոտ, հասա զգույշ՝ մի կողմ տանելով Աստղիկի թողած մի կոշիկի ձախը, մյուսի աջը, երրորդի զույգը, աթոռակը, որի վրա երեկ կանգնել էր սանհանգույցի հայելու առաջ, երկար ու խնամքով մաքրում էր ատամները, մինչև վերջ իքնուրույն, բոլոր փուլերով. – Մաքրում եմ, ոչ ատամներս չփչանան․․․
Մեկ էլ կարթնանա, զռռոցը կդնի, կուզի՝ եթե իր դրածը—թողածը իր տեղում չգտավ․․․ 

Ջուլի Սիմոնյանն իր նախաձեռնությամբ հասավ նրան, որ ես մենթոր—տիարի կարգավիճակով, որոշեցի սեբաստացի կազմակերպիչների 20 հոգիանոց խմբին տանել Հին Նորք․․․ Շնորհակալ եմ Սերգո Տոնոյանին, որ առանց երկար—բարակի հաստատեց ընտրության երթուղին, համաձայնելով ուղեկցել մեզ։ Մեր ուղևորության, քայլքի բոլոր մասնակիցներն իրենց թվային միջոցներով, մեդիա տիրույթներով սկսել են պատմել, լուսանկարների շարքեր տեղադրել, մեկնաբանել, նախապատրաստել նախագծային խմբերով հեղինակային այցելություններ․․․ 

Ապրիլ—մայիսը՝ Հին Նորքի գարունը, առավել տպավորիչ կլինի Նորք հայտնագործող տարատարիք երևանցիների համար։ Կուզեմ, որ այդ նախագծերը մի—մի հաջողության, վերածննդի պատմություններ լինեն տասնյակ ու տասնյակ բնիկների համար, որ ընդհատումներով—կորուստներով, որպես ազնվական նորքեցի՝ սկսել են այգիները նորացնել, նոր այգի տնկել, ժառանգությունը վերարժևորած՝ իրենց կյանքի զարթոնքի շրջանում են։ Չեմ հորինում. քանի՜ այդպիսի արժանի բնակիչ տեսանք իրենց սկսած գործի մեջ․․․ Ի՞նչ կա մեզ նման ճամփորդի համար սրանից ավելի հետաքրքիր—կարևոր, քան իր կյանքին—տանը—բակին—այգուն—փողոցային որպես ստեղծում վերաբերվող, այդ մոտեցմամբ հարաբերվող մարդուն ճանաչելը, ներկայացնելը․․․ Նրանք սկսել են Նորք Նորքի ստեղծումը։ 

Կանգնած սեբաստացի մանկավարժների հետ Գետառի ձախ ափի բարձունքին՝ իմ առաջ՝ աջ ափի լանջերին, Գետառի անհունից վեր բարձրացող խաղողի դամբարան դարձած դարավանդներն են․․․ Ճարտարապետ—հասարակագետ Սերգո Տոնոյանի զուգահեռը, որ լսեցինք Մամիկի տանը, որ էլի բացահայտում էր՝ Բանգլադեշի բնակիչներ Շողերի և սեբաստացի երեք Սերոբյան եղբայրներ ծնած Վանուհու գործընկերությամբ ստեղծվող, հետաքրքիր էր, հետք է թողել․․․ Վեցերորդ դարի ավանի տաճարի նշանակության կարևորումը հայոց, Երևանի պատմության մեջ, ինձ բերեց մեր օրեր, հիմա․․․ Այս դարավանդների խաղողագործությունը մեր բարդ ժամանակի մեծագործության սկիզբ կարող է լինել․․․ Արդեն Բանգլադեշում՝ մեր Արտասահմանում, արատեսյան արտմիջավայրին նվիրված քննարկմանը ես պարզեցի, Ջուլին օգնեց լուսավորել—կենդանացնել, որ 1980-ակաների իմ փախուստի—հայտնագործության Նորք աշխարհին իր բակերով—այգիներով, մառաններով, մարդկանցով, անդրադարձել եմ․․․ 

Հին Նորքից վերադարձին, ճանապարհի իմ ընկեր—մենթիկներին ապսպրեցի կարևորել իրենց աշխատանքում ինքնուրույնությունը, ինքնավարությունը և նախաձեռնողականությունը, սեբաստացի մանկավարժական հավաքանու վստահ ու ստեղծական, համերաշխ ու մոբիլ գործունեությունն ապահովելու է իրենց մասնագիտական ինքնարատահայտման, կրթահամալիրի, հեղինակային մանկավարժության զարգացման խնդիրների լուծումը, արգելքների հաղթահարումը․․․ Մի բան հաստատ է՝ ես բարեխիղճ հետևողականությամբ կլինեմ յուրաքանչյուր սեբաստացու կողքին իր նախաձեռնության ողջ ընթացքում։ 

Իսկ Նորք ես կվերադառնամ․ կուզեմ անցնել ոտքով հին Նորքի հին ճանապարհով, կուզեմ իջնել Հին Նորքի բարձունքից Մյասնիկյան պողոտա՝ Գետառի հովիտ և Գետառի հովտից Նորքի հին կամրջով, գերեզմաններով բարձրանալ՝ ուր պատահի․․․ 

#2024