Տիա՛ր, երևի լավ չես լսում․․․

Արմինեն է ասում․․․ – Արդեն երևի տարիքն է իմ՝ ավելի զիլ ձայնո՞վ կնոջ․․․ Шутка! 

Խիզախ անցում Արցախի «Ասպետ»-ով, Վրաստանի Սվանեթիով, Անակլիայով՝ սեբաստացի «Ժայռ» ու Գեղարվեստ…

Անուշիկ Նիկողոսյանն իմ ձեռքից ո՜նց պրծնի. ամառն անցնում է  ուսումնական, հուլիսը կիսվեց… Լավ է, որ տպավորված Վրաստանի Սվանեթիի ճամբարից՝ ուշքով-մտքով Անակլիայի ճամբարում է: Պիտի պատրաստվել, միջազգային է, ու 25 հոգիանոց

Կրթահամալիրի Բանգլադեշի ու Գլդանի արանքում…

Կարոտել էի Բանգլադեշիս… Թբիլիսիի Գլդանից Երևան ճանապարհն անցնում էր կիրակիով. այն ամբողջությամբ անցկացրի տանը՝ Դավթի ու Արմինեի հետ: Արմինեի հիվանդությունը՝ այս տարածված «զզվելի վիրուս» կոչվածը, կարծես կրկնվում է. Արմինեն լուրջ անհանգստացած է