Արթնանալուց հետո 2-րդ բաժակ ջուրը խմեցի: Մնաց խմեմ ևս 2 բաժակ ու… «Արթնանալուց հետո 4 բաժակ ջուր խմեք» վերնագրով ինտերնետային հոդվածն իմ ուշադրությունը գրավեց իրագործման պարզությամբ ու բնականությամբ: Ես սովորական ջուր, կասեր Դավիթ Բլեյանը, շատ եմ սիրում: Ճապոնացիների տեսակը միշտ հետաքրքրել-լրջություն է հաղորդել նրանց վերագրվող փորձին: Տեսնենք, տեսնենք… Ես չեմ կարող 2015 – բեկում տարին ինձնից չսկսել… Մշտապես առողջ լինելը, հոգս չլինելը հարազատներիս՝ Բլեյաններին ու ոչ Բլեյան սեբաստացիներին բոլոր տարիքի, իմ խնդիրներով, այդ թվում՝ առողջական, նրանց չծանրաբեռնելը բեկման կոնկրետ ընթացք է… Բնական ինքնակարգավորիչների պակաս կա՝  ամենօրյա մարզանքի, զբոսանքների, ճամփորդությունների, ակումբային առօրյայի, ամենօրյա պարի… էլի, էլի… շարունակեք, խնդրում եմ, ու սկսենք. մեր գործն այս՝ մեր կյանքի բեկման, նորեն սկսենք…

Մի բաժակ ջուր էլ խմեցի հաճույքով. պիտի 2015-ին, հիմա, ամեն օր, ազատվեմ ավելորդ քաշից: Գարնան հետ, շաբաթներ հետո, կազատվենք բաճկոն-պիջակից, ու ավելորդ քաշի բերած անհարմարությունն ավելի ուժեղ կզգամ: Կախվեմ, պրծնեմ… գոնե կպրծնեք: Կպրծնե՞ք…

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Երբ մարդ «խեղճանում է»

Երեկոյան, երբ ինձ այցելում է իմ Ստեփան եղբայրն իր կնոջ՝ մեր թերապևտ, այնքա՜ն սիրելի Անահիտ հարսի հետ, Դավիթը երանության մեջ է. Ստեփան հորեղբոր հետ շփումը տոն է: Ես վերջում զգույշ

Բարեկենդանի մեծացող աշխարհը

Բուն Բարեկենդանը ես անցկացրի տանը՝ մի խումբ հարազատների հետ… Ստեփան եղբոր՝ Դավթի հորեղբոր, ով երկարատև բուժումից հետո իսկական նվեր էր մեզ, այնպես, որ արժանացավ խորովածի կրակը վառելու պատվին… Իմ հարգելի ճարտարապետ-ուսուցիչ

Ես չգիտեի, որ Հայաստանն այսքա՜ն գեղեցկություններ ունի

Կիրակի որոշեցինք պոկվել Երևանից, լողալ Սևանում, Դիլիջանով հասնել Աղավնավանք գյուղը. գյուղ, որտեղ վերջին անգամ ե՜րբ եմ եղել, 2002-ին երևի, Վիգեն Խաչատրյանի հետ:Աղավնավանքը, գիտեք, Տավուշի և Գեղարքունիքի մարզերի սահմանին է. մեր ճամբար