Իսկ Դավիթ Բլեյանը ընկեր Կարինեին, տիկին Սոֆյային ու նրանց պարգևած համերգները այնքան է սիրում, որ կարող է հանկարծ առաջարկել.
– Հայրիկ, արի մեր կուկուների նման նվագենք…

Ինչ  համերգ-նվագ-խաղ էր 45ր շարունակ, 15:15-16:00, Մայր դպրոցում: Շնորհակալ եմ, այսպիսի պարգևի համար, ես կարող եմ անդադրում բանել ու բանել…

Առանց կախարդական Գուլպայի դժվար է մեր Դավթի համար. թուլացել, ուժազրկվել է…
– Հայրիկ, ի՜նչ կլինի, թող գա Գուլպան, ուզում եմ, որ կախարդի, ինձ ամբարձիչ մեքենա բերի…
Նվնվում է.
– Ցավում է, հայրիկ, «փորիկս գոռգոռում է»…
Տեղը չի գտնում.
– Արի գնաք քնենք… կարող է՝ առավոտը Գուլպան գա…

Դավթի կողքին քնելը պատիժ է, իհարկե, Աստծու տված անգին  պատիժ…