Կեցցեն մեր ուսուցիչները-մարզիչները՝ դահուկներով, իրենց պատրաստած-հարթեցրած վազքուղու վրա… Արամազդ Ղալամքարյանը փետրվարի 2-ի նիստում այնքա՜ն վստահ էր, որ իր հինգերորդցի սեբաստացի Լևոն-Հրաչյա զույգը իր ուսումնական նոր գործիքով՝ դահուկներով այնքա՜ն կհաջողի, որ կկարողանա իրեն էլ կանգնեցնել դահուկների վրա։ Քանի մարդ՝ հարյուր-հազարներ տարատարիք, երբևէ չի վայելել այս, թվում է՝ Հայաստանի համար բնական, փոխադրամիջոցը-մարզաձևը։
Իսկ այս օրերին իմ ուշադրության կենտրոնում սեբաստացի սահադաշտի-սառցադաշտի վերականգնումն է։ Այո, մենք այդպիսի մի փորձ ձախողել ենք, բայց ձեռք բերել վճռականություն՝ հիմա, փետրվարին, իրականացնելու այդ նախագիծը, այնպես որ մեր նոր մարզադաշտը լիարժեք գործի դեկտեմբեր-փետրվար ամիսներին։ Երեկ մարզիչների հետ մեր ջանքերին միացավ նաև Գնել Հարությունյանը։ Համեցեք, լայն, նոր համագործակցության հարթակ է տարատարիք սովորողների, ուսուցիչների, ծնող մասնագետների համար։ Թե չէ քանի տարի մի հսկա քաղաքում բացօթյա մի սահադաշտով ապրե՞նք չտեսի պես…
Արևմտյան դպրոցում, «Ձմեռային խաղերին» մասնակցության պատրաստություն են տեսնում:
Իսկ իմ աչքը Երևանյան լճի հայելու վրա է. ի՜նչ ներառող սահքի աշխարհ կարող էր դառնալ… Սա էլ թող մեր բնապահպանական-մարզական նախագիծը լինի՝ որպես շարունակություն մեր դպրոցական սահադաշտերի… Տպավորիչ, ինչպես անիմացիոն լաբորատորիայի, կինոֆոտոյի համագործակցությամբ Արփի Սահակյանի այս խիզախումը։ Իսկական կրակի կտոր…
Պատշաճ մարդուն-նրա գործին-վաստակին՝ անպայման նաև ճանապարհումը ֆիզիկական կյանքից դեպի հավերժը, հանգրվանը մարդու անձեռնմխելի տարածքում, հիշողություն-երախտագիտություն-աջակցություն․․․ Ահա ինչու՝ շատ էլ բնական էր իմ ուղղումը տարբեր ժամանակների տարատարիք սեբաստացի ընթերցողների-գրադարանաստեղծների՝ Մարի Գաբանյանի այնքա՜ն շնորհքով-սիրով-պատեհ կազմակերպած հավաքին. ոչ թե լռության րոպեով, այլ անընդհատ ծափերով հարգենք հիշատակը մեր մազալու ընթերցող-մատենիկաստեղծ Աիդայի․․․ Լսեցի՞ք անընդհատ-ուժգնացող ծափերը ընթերցող-թաթիկներով․․․ Իսկ որքա՜ն հուզիչ ներխուժումներ էին, մեր շրջանավարտ գրադարանի աղջիկ-տղաների՝ Լիաննա Առաքելյան աշխատողի, Արտավազդ Սողոմոնյան զինվորական ծառայողի․․․ Որքա՜ն մտքեր չեն կարող չդառնալ ուսումնական նախագծեր հընթացս, որ ներկայացվեն մարտի 18-ին ամենամյա հայրենագիտական հանրակրթական նախագծերի ստուգատեսին, որ անցկացվում է այս տարի անգամ անընդմեջ 13-րդ անգամ անցկացվող «Տիգրան Հայրապետյան» օրերի շրջանակում․․․ «Հընթացս»-ն ու «անընդհատ»-ը որպես հոմանիշներ եմ գործածում․ չթողնենք, որ կտրվի կապը այնքա՜ն ջանքերով ստեղծածի, որ պատահարը արտակարգ կամ բնական, որ ընդմիջումը հանկարծ փլուզում չդառնա բաժանումի․․․ Թե չէ հետո՝ փլատակնե՞ր այս և այն կողմ, մոռացումի տված բլուրնե՞ր․․․
Արևմտյան և Արևելյան դպրոցների սովորողների մարմնակրթության ընտրությամբ պարապմունքները:
Սյուզի Մարգարյանի հետ առաջին գործը հե՛նց դա եղավ՝ միասին-սրընթաց անցանք մեր Աիդայի ճանապարհով՝ Կենտրոնի մանկավարժական-հետազոտական-մեթոդական լաբորատորիայից, որ հիմա մանկավարժության կենտրոն է կոչվում մինչև քոլեջի մանկավարժական լաբորատորիա, որ հիմա դաստիարակի «Աիդա Պետրոսյան» սրահ կլինի․․․ Պարտեզի նախադպրոցականի, նրա դաստիարակի, ուսանող-դաստիարակի, ծնողի, «Պարտեզ» բլոգի, 2-4, 5-6 տարեկանների ամառային-ձմեռային, շուրջտարյա շրջաններով, Աիդա Պետրոսյանի տաղանդով-ջանքերով-նվիրումով կանգուն հեղինակային այս համակարգի համակարգումը-շարունակումը ստանձնեց Սյուզի Մարգարյանը։ Թարմ-գործունյա-արձագանքող, Աիդայի անձի-գործի, այս համակարգի, քոլեջի, Աիդայի «ճնճուղ» ուսանողների նկատմամբ հարգանքով-հավեսով, լեցուն շարունակական ծրագրերով տեսա ես Սյուզիին, վստահ եմ, որ առաջիկայում նաև դուք, պատվիրատու գործընկերներ։ Հուզմունքով-արցունքախառն էին ուսանող-դաստիարակները․․․ Վա՜յ, Աիդա ջան, որքա՜ն ես ջանացել, որքա՜ն ես ներկա-մարդկային․․․ ահա այսպիսի նորանոր պատումներում, որ չեն թողնի ընդհատվի կենդանի գործերով․․․ Որքա՜ն ճիշտ պիտի ապրես-գործես, որ արժանանաս Աշխեն Գրիգորյանի ու Քնարիկ Ներսիսյանի այս ձոներին։
Բոմը և պոնի Բոնին՝ ձմեռային մարզումներ անելիս: Լուսանկարները ՝ Լուսինե Աբրահամյանի:
- Աննախադեպ սառը ցիկլոնը ուրբաթ օրով՝ փետրվարի 3-ին ծածկել է Պարսից ծոցի երկրները Արաբական թերակղզում՝ աշխարհի ամենատաք գոտիներից մեկը։ Փակվել են Դուբայի, Աբու-Դաբիի և ԱՄԷ-ի այլ քաղաքների բացօթյա զվարճանքի կենտրոնները և զբոսայգիները:
- Կնոջ առողջության համար ամենակործանարար ըմպելիքը գարեջուրն ըստ գիտնականների մի խմբի։ Բոլոր դեպքերում ամենաանմեղը սովորական գոլ ջուրն է։
- Մեզ ջրի պես ազատություն է հարկավոր, հացի պես՝ արդարություն,-ասում է Սեյրան Օհանյանը։ Իսկ օդի պես մեզ ի՞նչ է պետք,- հարցնում է Սուսան Մարկոսյանը։ Մեզ ամենից առաջ ոգի է պետք,- ասում եմ ու փակում օրվա գիրը։
Ֆոտոխմբագիր՝ Սոնա Փափազյան
#926