Հինգ օր անընդհատ գործում ես երկիր Բանգլադեշումդ, ստեղծման տերունական օրինակով-պատվիրաններով, 6-րդ օրը շրջում մեծ երկրով՝ Հայաստան աշխարհով, ներկայացնում ստեղծագործությունդ, տարածում ստեղծականությունը, հավեսը, կյանքը… Դրախտի տարածումը երկրով մեկ ո՞ւմ գործն է, եթե ոչ՝ ստեղծող-արարածի…. Եվ ահա 7-րդ օրը՝ կիրակի…

«Այսպիսով Աստված ստեղծեց երկինքն ու երկիրը և կարգավորեց դրանք։ Աստված վեցերորդ օրն ավարտեց արարչագործությունը և իր կատարած բոլոր գործերից հետո՝ յոթներորդ օրը, հանգստացավ։ Աստված օրհնեց յոթներորդ օրը և սրբագործեց այն, որովհետև այդ օրը Աստված հանգստացավ իր այն բոլոր գործերից, որ սկսել էր անել»:

Գիրք Ծննդոց: Եդեմի-պարտեզը։

Շաբաթը Գյումրիում:
Լուսանկարները՝ Քնարիկ Ներսիսյանի, Լուսինե Աբրահամյանի:

Սկսեք կիրակի օրվա գիրը Գիրք Ծննդոցով, ստեղծագործության պատմությամբ… Ո՞րն է վեճը. որ մենք ունենք աստվածային-ազնվական ծագո՞ւմ, որ մարդ ենք մե՞նք՝ ստեղծված Աստծո՞ կողմից, նրա կերպարանքո՞վ ու նմանությամբ… Ո՞րն է սրա այլընտրանքը… որ կապի՞կ է մեր ոմն նախահայրը… Կներեք։ Տեր Աստված մարդուն ստեղծեց երկրի հողից, նրա դեմքին կենդանության շունչ փչեց, և մարդ եղավ կենդանի էակ։ Մնացյալը, որ եղավ-կա, այս կենդանի էակի գործերն են… Ի՜նչ սիրուն պատմություն է, զարմանալի՜ աշխարհ… Հանգստացե՛ք ընկերներ, կիրակի է… հալալ է։ Իմ ու Դավթի այս կիրակին, օրինակ, սև թութով, Շուշիի մեր հարազատ Նալբանդյան-Խաչատրյանների հետ…

Լուսանկարները՝ Արմինե Աբրահամյանի:

Կիրակնօրյա ընթերցարան

#679

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Իսկական երգը ժողովուրդների բանուկ կամուրջ այսօր

Մարտի 28-ին Թիֆլիսից Երևան ուշ հասանք. իմացաք: Երևան-Բանգլադեշ-Մեդիակենտրոն մեր երեք ավտոբուս-միկրովատոբուսները հաջողությամբ հասան, երբ իրիկունը 9-ի, 10-ի արանքում էր: Մեր թիֆլիսյան շրջագայության վերջին՝ չորրորդ օրվա մասին սիրով-ամբողջական կպատմեմ վաղվա իմ գրում՝

Շրջանն ավարտող ու նոր շրջան սկսող, ամեն առավոտ «ձվի միջից» դուրս եկող սեբաստացու մասին է իմ 314-րդ գիրը

Ամեն օրն է այսպես՝ լեցուն գործերի վերջում գրիչն «ընկնում» է իմ ձեռքից, ձեռքս փակվում, գրելս չի գալիս, ու ամեն առավոտ, հիմա՝ 4-5-ի արանքում «բարձրանում» է գրիչը, ափս խցկվում. գրելս գալիս

Ի՞նչ կլինի, եթե վերադառնան պատերը, պատեր լինեն կյանքում

Պատերն ամենուր են, Նարե Հովհաննիսյան ու ընկերներ, ձեր, այսպես ասենք, արտաբանգլադեշյան ինքնուրույն կյանքում… Բայց դրանք՝ պատերը, կան ու դեռ կվերադառնան կրթահամալիր, ինչպես ընդունված է բնորոշել՝ մեր սեբաստացիական աշխարհն անպատ, եթե