Ջա՜ն, ամառային շրջագայությունից վերադարձած Լիլիթ Բլեյան-Վահե Հովհաննիսյան ընտանիքը՝ իր սքանչելի մասով՝ Լիլիթն ու իմ Արաքսիկ-Սոնուլիկ թոռնուհիները երեկ այցելեցին մեզ… Սկզբում եկավ կախարդուհի Սոնան, Դավթի նմանակը, քույրերից ամենասպասվածը… Դավիթն ու Սոնան որ հանդիպում են, իրենց ոչ ոք պետք չէ, դառնում են մեկ. մնում է միայն մի հանգամանք։ Լավ է, միասին լողացան, միասին խաղացին, խառնեցին… ո՞նց խանգարես, ի՞նչ ուժով… Սոնան խոստացավ էլի գա, որ «թափածը» հավաքի… ինչպես ամեն անգամ… Հետո եկան Լիլիթն ու Արաքսիկը՝ իրենց քաղած, իրենց նման գույնով-համով կեռասներով… Միասին կերանք ու հարազատների նման, առանց խանգարող-շտապեցնող Վահեի, իրենցը պարտադրող Սոնա-Դավթի, հիմնավոր քննեցինք հասարակական տրանսպորտի վիճակը ստեղծված… Լուծեցինք… Երևանում սկսեցին հաշտ երթևեկել հետիոտնը, ավտովարորդը, հեծանվորդը… Արաքսիկը ավելի հետաքրքիր է դարձել, ավելի բարալիկ, նուրբ, շրջահայաց… Հավես իրիկուն անցկացրինք։