?

Դժվար չէ լինել բարի, դժվար է լինել արդար: Իմ կիրակնօրյա ընթերցարանի համար միանգամից վերնագիր որոշեցի Վիկտոր Հյուգոյի 20 ամենաուժեղ համարվող մտքերից սա. արդարությունը, արդար գործելը ինձ համար կողմնացույց է: Այդպես չի եղել. այդպես է: Երբ արդար չեմ գործում, հնարավոր արագությամբ շտկում եմ: Երբ վարանում եմ վճիռ կայացնել, անգամ երբ հայտարարել եմ, ուրեմն արդարության խնդիր կա:

Նունե Մովսիսյանի «Կիրակնօրյա ընթերցարանը», Միջին դպրոցի «Կիրակնօրյա ֆիլմադարանը», «Սեբաստացիներ TV-ի» ամենշաբաթյա «Լրատու-հաշվետու»-ն (թվով 12-րդ), պահանջում են իմ կազմած ընթերցարանը դարձնել տեսադարան՝ ավելի թեթև, ավելի արդար, իմ սեբաստացի գործընկերների կիրակիի մեջ տեղավորվող: Փորձում եմ: «Լրատու-հաշվետու» նախագծի համահեղինակը` արդեն ամերիկյան համալսարանի ուսանող Նարեն, հասկանալի է, երեկ դրա ժամանակը չուներ. շրջանավարտի «հոգսերի» մեջ էր… կեցցե Դավիթը, որ տղամարդավարի մոտեցավ գործին: Նարե աղջիկ, քեզանով չի վերջանում, էլի… Այդպիսի՞ խոստումներ ենք լսել:

 

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Բարձունքներ նվաճած սեբաստացիներին բարի «իջնունք» 

Առավոտ լուսո ժամը 06-ն է: Ավարտել եմ օրվա՝ թվով 455-րդ գիրը, բայց տեղս չեմ գտնում: Գնում-գալիս եմ բնակարանով. ի՜նչ լավ է, վերջապես հողաթափիս թայը պոկվեց, նետեցի, ազատվեցի. ինչքա՜ն կարելի է:

Հասարակությունն առանց քաղաքական հենասյուների, նույն է թե՝ քաղաքացի՝ առանց բարձունքի ձգտումի…

-Ի՞նչ ուտես, Դավիթ… Առաջարկում ենք ամենատարբեր համեղ բաներ, հրաժարվում է. — Չեմ ուտում… յա´… — Բա ի՞նչ ուտես,- համառում է մայրը: — Ի՞նչ ուտեմ, քաք ուտեմ… — Դավիթ ջան, ի՞նչ

Հեռուստատեսային խաղի կադրերից դուրս՝ անդին

Պատմելս եկավ առտու 5-6-ի արանքում, վերնագիրը բաց եմ թողնում. վերնագիրը՝ վերջում: Լինում է, որ վերնագիրը դնում եմ օրվա գրի թողարկումից առաջ, վերջին պահին… դեռ ինչքա՜ն ժամանակ կա… Երեկ ժամը 5-ին