Միքայել անունով 5 տարեկանը՝ Ռուբենի հմայիչ որդին, հոր հետ մինչև 2020-ի պատերազմը հայտնվեց կրթահամալիրի Հյուսիսային դպրոց-պարտեզի 5 տարեկանների խմբում, սիրեց-սիրվեց, մեկ օր ու ․․․ անհետացավ․․․ Կյանք է, իր բարդություններով․․․ 

Օրեր առաջ Ռուբեն հայրիկն արդեն 6 տարեկան դարձած Միքայելի հետ-Միքայելի ուղղորդմամբ բռնում է իր սեբաստացի ընկերների ճամփան․․․ Հյուսիսում չեն մոռացել Միքայելին. քանդակի պարապմունքներ են գեղարվեստում՝ բոլորին տեղ կա․․․ Մյուս օրը Ռուբենը փորձում է տղային տանել Քոլեջի նախակրթարան․․․ Ինքը գիտի՝ ինչու․․․ Միքայելի փորը հանկարծ սկսում է ցավել, Քոլեջի փորձառու ղեկավար Տաթևը շատ արագ ախտորոշում է տղայի փորացավը․․․ Հյուսիսում Միքայելը թողել է մի աղջկա ու շտապում է նրա մոտ․․․ Քրիստինե-Մարի դաստիարակները մնացածը գիտեն․․․ Միքայելի հմայքին չի դիմանում Քնարիկ գեղարվեստի ղեկավարը․․․ Միքայելը Քնարիկի ձեռքը բռնում է և խնդրում, որ եթե ամեն օր իրեն կերակրի, ինքը ճաշիկը կուտի… Տեսանյութի առաջին մասն այդ մասին է։ 

Ռուբենի հետ մենք ընկերներ ենք։ Ես անցնում եմ Հյուսիսի նախակրթարանով, որ համոզվեմ՝ Միքայելն իր որոշման տերն է, ու հայտնվում եմ մեր վեց տարեկան դարձած Միքայելի ու իր երեսունի չափ ընկերների գերության մեջ․․․ Շրջափակումից այսպիսի ո՞նց դուրս գաս․․․ Ֆիլմի երկրորդ մասը՝ ուսուցչի օգնական Քրիստինեի, այդ մասին է։ Իրական պատմություն է մեր 200-ի չափ 6 տարեկան հերոսներից՝ այս անգամ Միքայելի մասին․․․ Յուրաքանչյուր սեբաստացի ընտանեկան խնամքով մի-մի անհատականություն, ֆիլմի հերոս․․․ 

#1982

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Սովորական դարձած իմ այսօրվա գիրը`արտակարգ իրավիճակի մասին է…

Դավիթ Բլեյանին քույրիկ Տաթեւիկը մեծ, նարնջագույն, բեռնատար բետոնախառնիչ (ուշադիր եղեք, որ Դավթի ոչ մի բնութագրիչ բաց չթողնեմ) մեքենա է նվիրել, ու Դավիթն այս օրերին անբաժան է, քնում, արթնանում, լողանում է սրանով: Ահա

Թաղել է պետք բոլոր մեռելներին…

Երեկ՝ իրիկունը 10-ին, ի՜նչ էր կատարվում Խանջյան-Չայկովսկի փողոցներում, ո՛չ պատմելու բան է, ո՛չ տեսնելու… հատկապես մեր տան ճամփից, մեր բնակարանից… Մայրիկին Դավիթ Բլեյանը հարցնում է. — Էս անկախության տոնը 15

Վրիպակից ծնվող ստեղծականության հարսանիք է իմ գիրը…

Փոփոխություն կլիներ իսկական մեր հանրային-պետական կյանքում, թե առաջադեմ աշխարհի հետ խաղաղության օրը՝ երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ավարտը, նշեինք մայիսի 8-ին․․․ Իսկական եռատոն հաստատեինք՝ երկրապահի օր, որպես երկրագործության ստուգատես գարնանային աշխատանքների կիզակետում,