Հիշում եք` հուլիսի 27-ի իմ գրում խոստացել եմ. «Իմ օրվա ամեն ինչը՝ իմ կյանքը, իմ օրվա գիր չեմ բերելու, հետևե՛ք իմ օրագրին, այն անընդհատ է՝ մինչև սեպտեմբերի 4-ը 2015-ի, հետո՝ կպայմանավորվենք… ես իմ ընթերցողին հենց այնպես լքողը չեմ»…

Իմ խոսքի տերն եմ: Ասել եմ` իմ ամեն օր վարվող բլոգում օրվա գրերը դարձան կրթահամալիրի տնօրենի անընդհատ էլեկտրոնային նամակներ, որտեղ ոչ միայն կրթահամալիրային խնդիրներ են ու լուծումներ՝ քաղաքային-թաղային, հանրային, հանրապետական… Ահա այս 440 գիրը թերթեք, կարդացեք` ինչ չէիք կարդացել, խոսենք, պայմանավորվենք:

2015-2016 կրթական շքերթի 5-6 տարեկան մասնակիցները:
Լուսանկարները՝ Արմինե Թոփչյանի:

2015-2016 ուսումնական տարում հեծանիվը՝ հանրակրթական մարզաձև. հեծանվային շքերթ:
Լուսանկարները՝ Արմինե Թոփչյանի:

Տոնական-ծննդյան շնորհավորանք մեդիաուրբաթ Մարմարյա սրահում:
Լուսանկարները՝ Արմինե Թոփչյանի:

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Իմ գիշերը՝ սահման չընթերցումի

Կրթահամալիրի Ցուցասրահի հավատարիմ հետևողն եմ՝ այցելուն, բայց Էրիկ Գյագունցին (11 տարեկան, 2017-ի սեպտեմբերից Արևելյան դպրոցի 4-րդ դասարանի սովորող, ով նկարել սկսել է 3 տարեկանից… ունի 54 նկար, նաև զբաղվում է փայտի

Ինքնուրույն սկսենք սովորել, որ չհոգնի ընկեր Մարինեն…

Վերջացնենք: Ապրված է վաթսուն տարի: Ստեղծված է մի համեստ գրականություն: Եթե հաշվենք, որ գիտակցական կյանքն սկսվում է յոթ տարեկանից, այդ յոթ տարիներին ավելացնելով գաղթի, փողոցի, որբանոցների յոթ տարիները, և այս

Կրթահամալիր՝ առանց խտրության

Միասին գործի, դասի, պարտեզ գնալը համաձայնեցում է ենթադրում իմ, Դավթի և Արմինեի անհատական ռեժիմներում, և որքան էլ զարմանալի թվա, ամենազիջողը, հարմարվողն ու աջակցողը ես եմ, միայն թե 8.30, աջով Դավթի ձեռքը