Առողջագետ ընկերներով հիմա մենք թ. 304 սենյակում ենք։ Կոկիկ, խնամված, ճաշակով, հիգիենիկ միջավայրում։ Ամեն ինչ հարմար է՝ հնարավոր կարճ ժամանակում առողջությունը վերականգնելու համար։ Մնում է, որ մեր մասին մտածողները այնքան մտածեն, որ մեզ չվնասեն։ Դրա համար մի բան է պետք, որ մեր խնդրանքները հարգվեն յուրաքանչյուրի կողմից։ Թեկուզ փոքր կարիքի դեպքում մենք կդիմենք։ Էն դեպքն է, որ նախաձեռնությունը չի խրախուսվում։ 

Բուժանձնակազմը, սպասարկող անձնակազմը, հմուտ, ժպտերես, պատրաստակամ, ուշադիր, մարդիկ՝ իրենց աշխատանքով ոգևորված։ Ոչինչ չեմ չափազանցնում։ Ուրախ, հանգիստ այս աշխարհում անցկացնում ենք մեր մեկուսացումը։ 

Սենյակում սառնարան չկա ու չի լինելու։ Երեքանգամ սնունդ են մեզ առաջարկում, հարմար փաթեթավորված, սպասքով, համեղ, ընդունելի և՛ տիար Գևորգի, և՛ իմ կողմից։ Սնունդը լրիվ բավարար է մեր խնդիրը լուծելու համար։ 

Հիգիենիկ պարագաների պակաս էլ չկա, դեղերի, միջոցների էլ։ Ինտենսիվ բուժում է նշանակված և իրագործվում րոպեների ճշտությամբ։ Օրը հազիվ էլ հերիքում է բուժվելու համար։ Իսկ արանքում նաև ունենք հնարավորություն ինտերնետով աշխատանքը մեր շարունակելու։ Այ, խնդրեմ, ուզում եք գոհունակությո՞ւն պարգևել՝ եկեք ապրիլը, ստեղծագործական հավաքին ընդառաջ, իրար նվեր դարձնենք, պարգևենք պարտիզապուրակային աշխատանքի այնպիսի բում, որ հազարան հավքը մեր պարտեզում յուրային զգա։ 

Շնորհակալ ենք։
Միշտ ձեր՝ տիար&Գևորգ քոմփընի։ 

Խաղողի և գինու դպրոցի տեսանյութը Մարիաննա Գևորգյանի ներկայացմամբ՝ հատուկ տիարների համար։ 

#2039 

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Արծվենի հայացք քաղաքին, մեր կյանքին, մեր գործերին…

Անսովոր-անհամեմատելի, իր անսպառ հնարավորությունների, յուրահատուկ ուժի ցուցադրության օր եղավ ուրբաթը։ Ես խոսում եմ, այո, Երևանի «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիրի մասին. օրն ուսումնական առօրյայով-ժամանակացույցով-ընթացքով՝ կրթահամալիրի հաստատություններում, ինչպես շաբաթվա, տարվա բոլոր օրերին, ինչպես

Զի՜լ կատար, զի՜լ կենտրոն, զի՜լ բնություն, զի՜լ մարդիկ, զի՜լ գեղարվեստ… Այս ամենը՝ Կողբում…

Զիկատար անունով բարձր, ամենաբարձր անտառային գագաթն ու Կողբ բնակավայրը՝ Տավուշ-Նոյեմբերյանի ամենամեծ գյուղն ինձ կանչում էին երկա՜ր. ու ամեն անգամ, երբ իմ շարժվելը գալիս էր, չէր ստացվում, տեղ չէի հասնում, այս 200