Կենսախինդ, առույգ պատանին՝ որպես նվեր հանրապետությանը

Ես ավելի ու ավելի վստահ եմ ինձ զգում հեծանվի վրա, ավելի լավ գիտեմ տուն-դպրոց-տուն ու կրթահամալիրի դպրոցների ճանապարհները։ Պետք է այնքա՜ն լավ իմանաս ճանապարհին հեծանվորդին հանդիպող վտանգները, օրինակ՝ ջրափոսերը, մայթերի

Հուզելու աստիճանի լավ նշաններ… Օր է, գիր է…

Մեգ-մշուշ է հիմա… Густой туман-пустой туман… Դավիթը տանից դուրս գալուն իր պատրաստ լինելու մասին է այսպես ձայնում… — Մեկ է ժամանակ է պետք, որ ցրվի-ցվրվի… Դատարկվի՞ մշուշը…,- շարունակում ենք Արմինեի հետ… Սա երեկ՝

Նույն կերպ ճանապարհում ենք 2014-ն ու դիմավորում 2015-ը

Սվետա Ճաղարյանը՝ իր երաժշտության ուսումնական կենտրոնով, այս անգամ` Լիլիթ Առաքելյանով, Հասմիկ Մաթևոսյանով, Լիլիթ Գրիգորյանով, Տաթև Աղաջանյանով, ամանորյա իսկական նվեր մատուցեց մեզ երեկվա համերգով… Երաժշտությունը, եթե հանրակրթություն է, կարող է ուսուցանվել-յուրացվել-ազդել մարդու