#2052
#2052
«Ես միշտ ժպտում եմ իմ Արևի հետ, որովհետև նա հասկանում է ինձ, ես դառնում եմ նրա մի շողը». Սոնա Մայիլյանը չի կարող «Շողակն»-ում այլ կերպ լինել, ինչպես չի կարող կրթահամալիր-մարզաշխարհում մշտապես
Ես կլինեմ հետևողական, և շնապահ (կինոլոգ) Վահեի հետ կհասնենք նրան, որ Ատին դառնա իսկական ներառական կրթության մասնակից, բաղկացուցիչ։ Այս հոդվածը ոգևորեց և հուզեց։ Կրկին շնորհակալություն հնարավորության համար։ Երկտողի հեղինակը Հյուսիսային
Կրթահամալիրը որպես աշխարհ դուրս պիտի գար Բանգլադեշից ու տարածվեր տարածվեր… սա մեր մանկավարժությամբ է որոշված, ասված է՝ ստեղծական, մոբիլ, առանց խտրության, յուրարքանչյուրի համար, ամենուր, անսահման…