Քանի շատ ա սերը, էնքան քա՞ղցր ա տանջանքը…

Քանի շատ ա սերը, էնքան քաղցր ա տանջանքը: Սերին ի՞նչ կդիմանա, որ մահից վախենա: Սիրելուցդ զրկված վախտը հողն էլ ա բերան առնում, քեզ ուտում, քարերն էլ են աչքումդ մզրախի պես

Երբ անճարը կերել է…

Արթնացա. մութ է… Դավիթ Բլեյանի խոսուն հումորը եկավ՝ ձայնն ականջներիս, տեսքը՝ աչքերիս… — Հայրիկը արթնանալիս լույս չի տեսնում… Նստեցի գրասեղանի առաջ. աշխատանք է, գրում եմ, պատմում…  կհասնի ձեզ, մութ-լույսով կկարդաք… Ես

Մյուս աշխարհում ով խաբում է, տերև են կախում այդ մարդու մազերից…

Ի՜նչ իրեն նման է գրում-ներկայանում «մյուս աշխարհից» եկած մեր Վիկտորյա-Անի քույրիկը, որ հիմա Միջին դպրոցի 6-րդ դասարանում է, ինչպես է գրավում իր անմիջականությամբ-անաղարտությամբ նրա պատումը, ինչպես տարվա չորս եղանակների պատմությունը…