Դինոզավրերն այսօր՝ օդում, ջրում, ցամաքում… տիեզերքում…

Դու էլ արի, Նորեկ տարի, Գըլխիս վերից Անցիր — գընա…. Անհետ, անտես Կորչենք, ինչպես Ջոկ հընչյուններ Մի մեծ երգի,– Լոկ հյուլեներ Տիեզերքի: Հովհ. Թումանյան Գևորգ Հակոբյանի հետ, ինչպես մանրակրկիտ-արշավական, հասել էինք Դպրոց-պարտեզ՝ ետևում թողնելով Մայր

Ի՞նչ կլինի, եթե վերադառնան պատերը, պատեր լինեն կյանքում

Պատերն ամենուր են, Նարե Հովհաննիսյան ու ընկերներ, ձեր, այսպես ասենք, արտաբանգլադեշյան ինքնուրույն կյանքում… Բայց դրանք՝ պատերը, կան ու դեռ կվերադառնան կրթահամալիր, ինչպես ընդունված է բնորոշել՝ մեր սեբաստացիական աշխարհն անպատ, եթե

Ծնունդը ծրագիր է, ու ես՝ ծրագրերով լեցուն… Ցնծությո՜ւն ծննդյան…

Ամենաուժեղ տպավորությունը ես ստացա… Ջնջում եմ՝ այս գերադրական ածանցը, հիմա ու այսուհետ՝ հետևողական… Տպավորություն ստացա, որ տեսեք՝ անանց է, այնքան ազդեցիկ, որ սկսում եմ իմ 1502-րդ գիրը… այդ տպավորության ազդեցությունը