Վերնագիրը՝ Նունե Մովսիսյանի հրապարակումից է, կարդացեք:
Իսկ մի քանի հարցադրումների շուրջ Արմինե Թոփչյանի հետ արած տեսապատումը ձեր ուշադրությանն եմ ներկայացնում:
[youtube https://www.youtube.com/watch?v=o5R3W39cqQw]
Ֆոտոօբյեկտիվի այսօրվա ուշադրության կենտրոնում…
Կրթահամալիրի աշխատողները սովորական աշխատանքային օրով Արատեսում են: Կրթահամալիրի տնօրենի օբյեկտիվից:
Ֆոտոխմբագիր՝ Արմինե Թոփչյան
#1461
Զիկատար անունով բարձր, ամենաբարձր անտառային գագաթն ու Կողբ բնակավայրը՝ Տավուշ-Նոյեմբերյանի ամենամեծ գյուղն ինձ կանչում էին երկա՜ր. ու ամեն անգամ, երբ իմ շարժվելը գալիս էր, չէր ստացվում, տեղ չէի հասնում, այս 200
Փախստականներն իբրև քաղաքակրթական դոնորնե՞ր… Անշուշտ, երբ մարդուն կամքին հակառակ զրկում են իր բնօրրանից կամ ստիպում են լքել այն, դա ողբերգություն է: Սակայն եկեք խնդրին նայենք ավելի ընդհանրական ու խորքային դիտանկյունից…
Ճամփորդ տիարի ետևից ո՜նց կհասնես. մնում է, որ օրագրով-պատումով իր հետագծին հետևես, այն էլ, որ բարեխղճությունը անընդհատ դարձնի իմ գիրը, ինչպես մտահղացվել է․․․ Արատես՝ իմ սանիկներ Գևորգ Հակոբյանի, Միքայել Ղազարյանի
