Հազվադեպ, բայց լինում է, վատառողջ եմ, բայց այս աշխատանքային ուրբաթը Գյումրիում՝ հայտարարված ծրագրով, փոխել չեմ կարող, պիտի օրն անցկացնեմ սիրելի իրադարձությունների կենտրոնում, Գյումրիում, որին, խոստովանում եմ, կարոտել եմ: Կապ է:

Ֆիզիկական ինքնազգացողության վատացումը, հայտնի բան է, ծանր եմ տանում. վա՜յ ինձ մոտ գտնվողներին… Չեմ ուզում ապրել… մինչև կանցնի: Ինչքա՜ն կարելի է լինել-ապրել իրադարձությունների կենտրոնում, ողջ գիտակից կյանքում… Կհիվանդանաս, էլի՛: Սրա թերապիան գոնե երբեմն անկյուն քաշվելն է, անկյունից հետևելը մասնակցելը: Այն էլ այնպիսի տպավորիչ ուրբաթի-հինգշաբթիի խառնումից ստացված սեբաստացի պատանիների բեմելից-համերգից հետո… Այդպիսի՜ Մարմարյա սրահ, իր առողջաբեր-ապրումի ազդեցիկ հաբերով՝  պարերգով, հետո պարերով, հետո համերգով-ծափերով, կայծիկներից, կայծերից առաջացող հրավառությամբ: Իսկակա՜ն հակաբացիլ տոնախմբություն… Շնորհակալ եմ:

Ընդհանուր պարապմունք-համերգի պատասխանատուն Ավագ դպրոցն է:
Լուսանկարները՝ Անուշ Սողոմոնյանի:

Պարզ է, որ ներս ու դուրսը մարդու, իմ, ուղիղ կապի մեջ են, պիտի շտկել՝ կշտկեմ, բա շաբաթ-կիրակին ինչի՞ համար են: Երկուշաբթին կբերի թարմ-ինքնավստահ Տիար:

Մինչ այդ ավելի խնայող լինենք մեկ մեկու նկատմամբ… ինչպես Լիլիթ Բլեյանը՝ իր երեկվա համերգ-աղոթքով… Կեցցե՛ս, Լիլի՛թ, այնքա՜ն տեղին հասար… Եղավ այդպիսի անկյուն՝ առանձնացումի. երգեց Լիլիթ Բլեյանը, ու ես իր հետ էի:
Կարոտել եմ մեծ աղջկաս…

Արևելյան դպրոցի երկարացված օրվա ճամբարը՝ տիկին Շողիկին հյուր:
Լուսանկարները՝ Նունե Խաչիկօղլյանի:

Ֆոտոխմբագիր՝ Սոնա Փափազյան
#1178