Հինգ օր անընդհատ գործում ես երկիր Բանգլադեշումդ, ստեղծման տերունական օրինակով-պատվիրաններով, 6-րդ օրը շրջում մեծ երկրով՝ Հայաստան աշխարհով, ներկայացնում ստեղծագործությունդ, տարածում ստեղծականությունը, հավեսը, կյանքը… Դրախտի տարածումը երկրով մեկ ո՞ւմ գործն է, եթե ոչ՝ ստեղծող-արարածի…. Եվ ահա 7-րդ օրը՝ կիրակի…

«Այսպիսով Աստված ստեղծեց երկինքն ու երկիրը և կարգավորեց դրանք։ Աստված վեցերորդ օրն ավարտեց արարչագործությունը և իր կատարած բոլոր գործերից հետո՝ յոթներորդ օրը, հանգստացավ։ Աստված օրհնեց յոթներորդ օրը և սրբագործեց այն, որովհետև այդ օրը Աստված հանգստացավ իր այն բոլոր գործերից, որ սկսել էր անել»:

Գիրք Ծննդոց: Եդեմի-պարտեզը։

Շաբաթը Գյումրիում:
Լուսանկարները՝ Քնարիկ Ներսիսյանի, Լուսինե Աբրահամյանի:

Սկսեք կիրակի օրվա գիրը Գիրք Ծննդոցով, ստեղծագործության պատմությամբ… Ո՞րն է վեճը. որ մենք ունենք աստվածային-ազնվական ծագո՞ւմ, որ մարդ ենք մե՞նք՝ ստեղծված Աստծո՞ կողմից, նրա կերպարանքո՞վ ու նմանությամբ… Ո՞րն է սրա այլընտրանքը… որ կապի՞կ է մեր ոմն նախահայրը… Կներեք։ Տեր Աստված մարդուն ստեղծեց երկրի հողից, նրա դեմքին կենդանության շունչ փչեց, և մարդ եղավ կենդանի էակ։ Մնացյալը, որ եղավ-կա, այս կենդանի էակի գործերն են… Ի՜նչ սիրուն պատմություն է, զարմանալի՜ աշխարհ… Հանգստացե՛ք ընկերներ, կիրակի է… հալալ է։ Իմ ու Դավթի այս կիրակին, օրինակ, սև թութով, Շուշիի մեր հարազատ Նալբանդյան-Խաչատրյանների հետ…

Լուսանկարները՝ Արմինե Աբրահամյանի:

Կիրակնօրյա ընթերցարան

#679

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Եվ ինչ լսում եք ականջի մեջ փսփսուքով, հրապարակեցե՛ք տանիքների վրայից․․․

— Ինչո՞ւ ես էլի գնում ընկերոջդ տուն,- Դավիթ Բլեյանն է հարցնում… -Իմ ընկերը մահացել է, ու մենք ճանապարհում ենք կարգով․․․ Ուշ եմ քնում՝ կեսգիշերն անց, ֆիլմ եմ նայում։ Նորից Դավիթն ինձանից

Այսպես անբաժան, ինչպես ես և իմ գիրը…

Հինգ տարի ձգվող ամենօրյա, անընդհատ բլոգապատումով… գիր է, զրույց ամենօրյա՝ իր տեխնիկայով-գործիքներով, տեխնոլոգիայով… Մինչև պատումը սկսելը ես արագ անցնում եմ ֆեյսբուքյան լուրերով, ուղիղ եթերներով․․․ Օգտատեր Արմեն Հայրապետյանի 11։32-ի ուղիղ եթերը՝ Գյումրիից «Կամխուդ»

Շունչդ կտրվելու պահերի գիր 

Կյանքը չափվում է ոչ թե շնչելու և արտաշնչելու քանակով, այլ այն քանակով, այլ այն պահերով, երբ շունչդ կտրվում է: Այսպես կարող է ու գրել է հայտնի սատիրիկ Ջորջ Կարլինը հատուկ