Դավիթը իր օրը, պաղ ջրում լողալը, նվիրեց Գևորգ հոպարին…
— Դավիթ,- հարցնում եմ,- այս պաղ ջրով ավազանում կլողա՞ս…
Ջուրը նոր-նոր լցվում է… Մոտենում է լողազգեստով, պոկվում արդեն արևից տաքացած ավազանում լողացող ընկերներից… Նայում է, զննում… Խելքը տեղն է, համարձակ է, բայց անզգույշ բան չի անի…

— Ինչո՞ւ լողամ, որ ին՞չ լինի։
— Որ կազդուրվես, պնդանաս:
— Կազդուրվեմ, որ ի՞նչ անեմ…
— Որ Դավիթի պես ուժեղ լինես ու լավ գործեր անես, տիար Գևորգն ու ես ուրախանանք:
— Ուրախանաք, որ ի՞նչ լինի… ի՞նչ ասել է՝ ուրախանանք…
— Որախանանք… որ ես ու տիար Գևորգը լավ զգանք…
— Հա՜, լավ զգացեք,- ու մտավ… միայնակ… պաղ ջուրը, հուլիսին… Հուլիսն ու պաղ ջուրը Բանգլադեշը դարձնում են իմ, տիար Գևորգի, Դավիթ Բլեյանի և ընկերների Դուբայը, Անթալիան…
Այս տարի չէ, մյուս տարի թող մնան սրանք էլ, Եգիպտոսն էլ. չեն փախչի…