Հիմա հեշտ գործ չէ Դավիթ Բլեյանի համար գիրք կարդալը: Լավ է, որ ինքն ընտրում է, բերում դնում սեղանիդ՝ կարդա: Բայց ամեն նախադասությունից, բառից հետո հարցով ընդհատում է՝ «ի՞նչ է նշանակում», «էդ ո՞նց կլինի», «ասա՝ իմանամ», «էլ ի՞նչ…»… Ու խորամանկ, նուրբ-իմացական բարձր պահանջներով՝ կոնկրետ հետևում է քո գործողություններին. վայն եկել է, թե տեղի տվեցիր-սայթաքեցիր, տեսարան է սարքում՝ միջազգային տեսարան.
– Հայրիկն ինձ նեղացրեց: Թող ինձ հետ չխոսի:
Ինչպես հիմա. պահանջում է, որ «Սասունցի Դավիթը» կարդամ իր նշած տեղից, բայց կես ժամից ավելի է՝ գրքի էջը թերթել չի հաջողվում… Անհամար հարցեր ու հարցեր…
Իսկ Դավթի գրադարանին ապրիլյան «մեծ արձակուրդին» իհարկե անդրադառնալու եմ. նոր պահանջներ ունի հասունացած մեր տղան, տպագիր ու մեդիա գրադարանի այլ կազմակերպում է պահանջվում: