Այսպես եղել է միշտ. սովորողի, խմբի նախաձեռնությունը աջակցում է ստանում: Սեբաստացի հետազոտական վարժարանի սովորողներ Վահե Գրիգորյանին, Ալբերտ Մանուկյանին հանդիպեցինք մեր կրթական կասկադի այգում: Զրուզեցինք:
[youtube https://www.youtube.com/watch?v=8bKRd0eCjio?si=6t-eZxZStZP0268l]
Մեր հեղինակային մանկավարժությունն ուրիշ ինչո՞վ պիտի զբաղված լիներ, եթե ոչ երեխայի՝ սանի, սովորողի ֆիզիկական, հոգեբանական, մտավոր միջավայրի շարունակական զարգացմամբ-ամբողջականությամբ… Խորհրդանշական է, որ նույն օրը մեր ծածկած լողավազանում, որպես ուսումնական պարապմունք, հանդիպում
Արթուր Բախտամյանի «Չակերտներ» հեղինակային հաղորդաշարի անկեղծ զարմանքի ձայնը հենց նոր լսվեց. «Օրագրից հետո էլ գործի՞ եք գնում… Թե արդեն ասել եմ՝ իմը դա է, դուք արեք, ես իմ գործը պրծա»… Է՜, Արթուր
Արմինեն շաբաթվա ընթացքում իմ խաթեր ոտքի վրա էր մնում, դրանից իր հիվանդությունը, ավաղ, խորացավ… Առանց հարազատական դեսանտի գլուխ չես հանի. ի՜նչ լավ է, որ մարդ այսպիսի հարազատներ ունի… Իմ օրագրի
