Աղջկա իրավունքով ներխուժում տիարի բլոգ՝ որպես քաղաքացու խաղաղ նախաձեռնություն։
Զարուհի Առաքելյան 

Դեկտեմբերի 25-ին կրթահամալիրում հյուր էին Շանհայի «Չինական (Հան) ակադեմիա» կրթահամալիրի միջազգային տնօրեն Վահագն Վարդանյանը և  ԵՊՀ տնտեսագիտության և կառավարման ֆակուլտետի հետազոտությունների գործարարության կենտրոնի տնօրեն Մերուժան Գալստյանը։
Բովանդակալից շրջայցը սկսվեց Մեդիակենտրոնից ու տարածվեց կրթահամալիրի տոնախմբություններով Հյուսիսից Քոլեջ, Արևելքից Մայր դպրոց: Վերնատներով ու բանգլադեշյան անցումներով, մաքուր-օդափոխված սրահներով ու պարտեզային խմբասենյակներով, բաց-թափանցիկ-հակաբացիլ միջավայրի ցուցադրումով հասանք Ավագ դպրոցի տոնախմբությանը:

Շրջայցի ընթացքում պայմանավորվեցինք, որ կրթահամալիրում սկիզբ է դրվելու չինարենի ուսուցմանը, ունենալու ենք համագործակցային նախագծեր կրթահամալիրի Բանգլադեշով՝ Չինաստան-Սինգապուր:
Հանդիպումն ամփոփվեց Մայր դպրոցում՝ Փոքր դահլիճում քննարկումով, մանկավարժական հայացքների փոխանակումներով, Նոր ուղի քաղաքացիական նախաձեռնության ներկայացումով: 

Կրթահամալիրի ավագ դպրոցի պատանիների, հասարակագիտության լաբորատորիայի հրավերով հանդիպում «Նոր ուղի» քաղաքացիական նախաձեռնության  հիմնադիր Աշոտ Բլեյանի հետ։ 

Հ.Գ.։ Կեցցես, Զառա աղջիկ, հիմա նաև՝ գործընկեր։ Քեզ հետ, ինչպես նաև քո աղջնակ Աննայի հետ, հետաքրքիր է։ Անցնենք այս ճանապարհը միասին, երեք սերնդով։ 

#1940

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Ապագայի՞ն ուղղված հաղորդագրություն

Դավթապատումից, ասում են՝ իմ օրագրի ամենակարդացվողից սկսենք… — Կտանեն պլանշետը, կուկուները կիմանան սև շորերով գողա, կհարձակվեն վրան, կտան-կջարդեն,- ասում է Դավիթը, երբ խոսք ենք բացում իր պլանշետը պարտեզ տանելու մասին…

Մեռնեմ-պրծնե՞մ․․․ Չեմ թողնի․․․

Երբ դժվար—անելանելի է, հայերիս փրկությունն է դառնում մեռնեմ—պրծնեմ—ը․․․ Այստեղի՞ց են մեր պատմության մեջ շատացող հերոսամարտերը․․․ Իմ մտքից չի ջնջվում Ռուսաստաններից Շուշի եկած մեր հայրենակիցը հռչակավոր, ով օրեր առաջ չէր պատկերացնում Շուշին նվաճված ադրբեջանցիներով—թուրքերով․․․

Երբ շրջակա միջավայրը դպրոց է բնության գրկում՝ բաց, ամառային, միջազգային, փառատոնային…

Չգրել-գրելու հարցը (ո՞րն է հոգեպես ավելի ազնիվ) միշտ կա, ուղեկից է երկար ժամանակ իմ օրագիր-անընդհատ բլոգապատմանը… Այսօր ինձ համոզելու վրա քիչ «յուղ վառեցի». երեկ որոշել-պատրաստվել էի, նշումներ արել… Վերջում կերևա,