Զարթիր, Տեր, յօգնել,
Զարթո ըզթմրեալս,
Զվարթնոց նըմանիլ։ 

— Գիտե՞ս, հայրի՛կ,- Աստղիկը վազելով գալիս է պատշգամբ,- այսօր իմ ծննդյան օրն է, լողանամ, սիրուն շորեր հագնեմ, մազերս զարդարեմ, ուրախանանք, երգենք ու պարենք․․․
— Տորթ կտանենք կուկուներին քո, ընկերներով կտրեք ուտեք, Աստղ․․․
— Հա՞, պա՛պ, իմ ծննդյան օրն է, մոմերը ես եմ փչելու․․․ 

Ծննդյան օրը՝ որպես փրկության ճանապարհ մի, Աստղիկի նվերն էր ինքն իրեն, մեզ․․․ Որ հասկանալի լինի, պատմեմ։ Մտել է անկողին ոչ միայն մայրիկի կուրծքը գրկած, այլև ծնծղաներով, զիզի հերակալներով, հեռախոսով․․․ Ինչ կարող է տեղավորել․․․ Իսկ առավոտ—գիշերով՝ ժամը հինգից սկսած, սրանցից յուրաքանչյուրը անկողնում, մահճակալի շուրջ փնտրել է տալիս, գտնում, ուրախանում․․․ Ես հոտն առել եմ քաքիկի․
—Աստղի՛կ, էդ գտածներով, նկարածներով, ափսեիդ միջի մրգերով պիտի մտնես լոգարան․․․
Նեղանում եմ, նեղսրտում, փրկության դուռ ճանապարհ որոնում, առաջարկում, որ Աստղիկը ձեռքի—լեզվի թեթև շարժումով փակում է․․․ Մեկ էլ, այս հուսահատության մեջ, ինքը լուծումը գտնում է․․․ Օրը հայտնաբերում—ստեղծում—սկսում դեպի պարտեզ՝ ծննդյան օր որպես․․․ Մնացածը՝ այնքա՜ն հեշտ—սիրուն․․․ Ինքը լողանում է, վերջ քաքիկին, կաթը որպես պարգև ծծում, վազում Դավթին արթնացնում, լողացնում—սրբում․․․
— Դավի՛թ, գիտե՜ս, իմ ծնունդն ա, մայրիկին կոֆե դիր, որ խմի․․․ Վե՛ր կացեք․․․ 

Սա՝ երեկ, առավոտյան շուտ․․․ Հետոն մանկապարտեզում եղածը, որպես ձոն մեր մանկավարժությանը, նախակրթարաններին մեր, դաստիարակներին, կրկնածնունդի տեսքով, որ տեսեք, գործ է, մատուցվեց Աստղիկին որպես օրվա ծնունդ Արևմտյան դպրոցի պարտեզում, Աննա—Արևիկ—Սեդա տրիոյի կատարմամբ։ Վայելենք կրկին։ 

Իսկ այսօր Աստղիկը գիշերվա ժամը երկուսից սկսեց մեզ պատմել իր երեկվա օրը—տոնը՝ բոլոր մասնակիցներով, զգացումներով, գործողություններով, ուրախություններով․․․ ցավերով․․․ Տորթը փչելիս—ուտելիս մեր նրբիկ—անհամբերիկը, ամեն ինչը իրենն է, ու ինքն է առաջինը, մատը մի փոքր վնասել էր մոմով․․․ Իր շարունակաբար կրկնվող պատմությունում, երկու ժամ և ավելի, դիրքի, տեղի փոփոխությամբ, բոլոր մանրամասնություններով, անվերջ, ձիուկով, էշուկով, շներով․․․ գառնուկով ու կովիկով․․․ ոտանավորների—երգերի—տպավորությունների շիլաշփոթով, արանքում էլ շարունակ․
— Դու երազ տեսնո՞ւմ ես, պապայի՛կ, ես տեսնում եմ երազներ․․․

Երեկ, Հարավարևմտյան ֆիլհարմոնիկի հերթական համերգ—ներկայացումից հետո, Մայր դպրոցի «Սեբաստիա» համերգասրահում, ավանդական անուշի—գինու սեղանի շուրջ, որ այնքա՜ն չափի—ճաշակի մեջ, որպես երաժշտության տոնի շարունակություն կազմակերպվում է երաժշտության ուսումնական կենտրոնում, Սվետա Ճաղարյանի միշտ աննկատ հովանու ներքո, հանկարծ կենաց ասաց երաժիշտների հետ առաջին անգամ կրթահամալիր եկած, մեր աշխարհը հայտնաբերած երիտասարդ Թատրոնի և կինոյի ինստիտուտից Վահագն Մաթոսյանը․․․ Կպավ, հուզեց, մնաց․․․ Մեր ստեղծած բաց, հակաբացիլ, առողջաբեր, լուսավոր միջավայրը իրեն այնքան ու այնպես հանկարծակի էր բերել, որ ուզեց այդ մասին անպայման սեղանի շուրջ ասել։ Այս ավանդական փոքրիկ, ոտքի վրա խմբվելը հենց դրա՝ որպես կենաց՝ ամենակարևորի մասին ասելու համար է երևի ստեղծված ու շարունակվում է․․․ Ֆիլհարմոնիկի ճանապարհով մեզ հարազատ դարձածնե՜ր, շնորհակալ ենք։

Դավիթ Բլեյանը երեկ իր ընկերների հետ սկսել է ամենօրյա ֆուտբոլը․ գոհ էր իր խաղից․․․ ֆուտբոլ, լող, հեծանիվ, սեղանի թենիս, մարմնամարզություն․․․ դաշնամուր․․․ ինտերնետ աշխարհ ու ընտրությամբ մաթեմատիկա. ահա Դավթի այսօրվա ուսումնական կյանքն իր կարևոր բաղադրիչներով․․․ 

Երեկ իրադարձություն էր իմ—մեր կյանքում․․․ Ես չգիտեմ՝ որ տարվանից—օրվանից հաշված՝ իմ կյանքում առաջին անգամ ֆուտբոլային խաղի էի հետևում, այն էլ՝ Դավթի հետ․․․ Դավթին հաղթանակը թևավորել է․․․ րոպե առաջ ուզում է դուրս գալ, ընկերներին հանդիպել. ընդհանուր պարապմունքը կանչում է․․․ 

#2030