Անուղերձ օրագիրս ո՞րն է…

Մեր թաղի մասին (Երևանի Սևանի փողոցի փակուղի), որտեղ ծնվել ու մեծացել եմ, ապրել մինչև 1978թ., ես պատմել եմ։ Գետառը, որ հիմա քաղաքի ողջ տարածքով թողեցին բետոնի ծածկի տակ, փակեցին, անցնում

Հայր՝ ամենից առաջ՝ տանը, կրթահամալիրում, հանրային կյանքում

Ի՜նչ տպավորիչ-ճշգրիտ ավարտ-մեկնարկ՝ հին ու նոր տարվա. Շուշան Բլեյանը պիտի ժամաներ այսօր գիշերը, ժամը 2-ին ես իմ նշանավոր iPhone-ով պիտի ստանայի Տաթև քույրիկի ավետիսը՝ Վահանը կարոտակեզ գրկել  է իր սքանչելի

Ամենախո՞ս, ամենաթափառակա՞ն, ամենահարցասե՞ր․․․ չէ՜, չէ՜ ամենաշուշոյասեր․․․

Այսպիսին է ճամփորդ Դավիթ Բլեյանը ինքն իր բնութագրմամբ։ Պրահայի Կառլովո մեստի փողոցի 6-րդ հարկի մեր կացարան-բնակարանի պաշգամբից՝ սքանչացնող տեսարան՝ Պրահան՝ Եվրոպայի ամենահին մայրաքաղաքներից մեկը, քո առաջ բացվա՜ծ․․․ Իսկ ամեն ինչ այնպիսին է,