Մեծարենցը որ ինձ բռնում է, երկար բաց չի թողնում…

Տխուր ողբեր թող չքանդեն քեզ,- ըսավ,-
Թող չցնդին ոսկի հույսերդ ցիրուցան.
Իր վերջն ունի ամեն կնճիռ, ամեն ցավ՝
Զինք մոռցնող ժպիտները լուսացան:

— Իմ ծնունդին լավ կլիներ՝ որպես նվեր, ձյուն գար…- յոթ տարին բոլորած Դավիթն առավոտյան արթնացավ այսպիսի դիմում-պահանջով։
— Գիտես՝ ի՜նչ ձյուն էր գալիս քո ծնունդին,- Դավթին ծնած Արմինեն հիշում-պատմում է…

Ինձ զարմացնում է այն, ինչ կատարվում է այս օրերին՝ դեկտեմբերին, կրթահամալիրի լողավազանում. իրար հերթ չտալով, իրար զարգացնելով՝ հունվարյան մարզական ստուգատեսի հարթակ են դարձրել կրթահամալիրի լողավազանը… դասվար Թամար Մարիմյանը Հարավից բերած նախատոնական լույսեր-գույներ-ազդեցություններով, լողի մարզիչ իր ծոցվոր քույրիկ Տաթև Համբարյանին փոխարինած Անուշ Համբարյանը՝ ջրացատկով, ուռա՜… Արևմտյան դպրոցի դասվարներն սկսել են ջրային աերոբինկայի ցուցադրական պարապմունքներ, Քրիստինե լողի մարզիչը ո՜նց ետ կմնա. ձմեռ պապիներ-ձյունանուշներն են լողավազանում…

Հարավային դպրոցի կոճղային ձևավորումները:
Լուսանկարները՝ Հասմիկ Պողոսյանի:

Երեկ երեկոյան Հանրապետության հրապարակից ես արագ քայլքով անցա, նույն 30 րոպեում, Պլանի գլխից էլ վեր՝ 1inTV, Նոր-Նորքի ճանապարհին՝ ունենալու կեսժամանոց տեսազրույցն այս, որ սկսվեց ուղիղ 9։30։ Իսկ 9։00 Մելիք Ադամյան փողոցում՝ Հայ բարեգործական միության հայտնի դահլիճում, ավարտվել էր իմ մասնակցությամբ «Հանրային հայացք՝ փակ աշխարհին» լրագրողական մրցույթի մրցանակաբաշխություն-հավաքը, որ բացեց-վարեց Լիլիթ  Բլեյանը, որտեղ որպես պատվավոր կալանավոր ու բաց հաստատության ճանաչված ճարտարապետ, ունեցա իմ խոսքը․․․

Նույն քայլքով մարզական ես 30 րոպեում 1in.am-ից մտա տուն․․․

Մարզական կրթահամալիր, որ ճամփորդում է, գրավել է Երևանը, Հայաստանը, Գյումրի-Երևան ու Երևան-Ստամբուլ կրթական փոխանակումներով պատանիների, հեռուստաեթերը Հանրայինի, Շանթի, Երկիր Մեդիայի․․․ անհամբեր է Վիգեն Ավետիսի քանդակի դպրոցը օր առաջ ողջ ծավալով սկսելու համար․․․ Իսկ ես Կարապետ Ռուբինյանի հետ, մի խումբ աջակիցներով երեկ ցերեկով անցա կրթահամալիրի Բանգլադեշի հարավից արևմուտք երկաթգծի երկայնքով՝ աղբանոցի-մեքենաների գերեզմանոց դարձած հողերը խաղողի այգու-գինեգործության իրենց կոչումին վերադարձնելու ուսումնական նախագծով։ Հին ու նոր տարի, ավարտ-մուտք, այսպես հավեսով, ստեղծական, սահմանների ջնջումով, անընդհատ… ուսումնական նախագծային-ստուգատեսային ճամբարներին սպասեք արձակուրդային դեկտեմբերի 24-ից սկսած, հունվարի 1-ի ղողանջներով, ձայներով, Սուրբ Ծննդյան ավետիսներով․․․

Ժամանակ թողնեմ իմ տեսաելույթը լսելու-դիտելու համար։ Իսկ ես տուն մտնելուց հետո, որքան էլ վստահ էի, թե մեկ-երկու ժամ աշխատելու եմ, մտա մահիճ մեռելի պես․․․

Բարի օր, կրթահամալիր։

Ուրախ ճամփորդություն-պարգևատրում:
  Լուսանկարները՝ Շամիրամ Պողոսյանի:

Ֆոտոխմբագիր՝ Արև Բալջյան
#1523

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Պաշտպանվածության այսպիսի՝ հեղինակային աստիճան…

Կրթահամալիրի խորհրդանիշը դարձած ուսումնական (հիմա՝ հունիսյան-ամառային, ողջ ամառվա) ճամբարներում, սեբաստացի ճամբարական Հայկի ձևակերպումն է,  հունվարյան ուսումնական ճամբարների համն ու հոտը՝ լազաթը, նոր-նոր հաղթահարվում է թթով-լողով-հեծանվով, թափառումով հայրենագիտական… ճշգրիտ է այսպիսի

Մի բաց նամակ ամենքին

Հիմա, երբ Զանգին այնպես է խուժել իմ կյանք-աշխատանք-ընտանիք-ինտիմ, տնօրինում է իմ ժամանակը, երկուշաբթիից ուրբաթ-շաբաթ… այսօր նաև՝ կիրակի, իմ մտքերը Զանգիի հետ են, նրա ջրերի, ավազանի, նրա բնակիչների, ես ինձ բռնացրի,

Պատմությամբ հետ գնալու ժամանակ ու հավես չկա. մենք հո պատմաբա՞ն չենք

Հատկապես որ ինչպես փիլիսոփա Հեգելն է հաստատում` «Պատմության դասերը մեզ սովորեցնում են, որ ժողովուրդներն ու պետությունները ոչ մի դաս չեն քաղում պատմությունից և ոչինչ չեն սովորում»։  Պապիկությունը, երևի, նոր վիճակ