Հարցնում եք, պատասխանում եմ. քաղաքական անցուդարձի մեջ վերջին մեկ տարում, Մայդանից սկսած, ես փնտրում եմ Ուկրաինայի հետքը… Ամեն ինչ Ուկրաինայի մասին ինձ գրավում-կարևոր է թվում. մեր աչքի առաջ, զրկանքով, զոհողություններով ծանր, նոր եվրոպական խոշոր, ինքնիշխան պետություն է առաջանում, որից միայն անունն է առաջվանը՝ Ուկրաինա… Ի դեպ, Շուշանը Վիեննայում փոխել է կոնսերվատորիան հանուն նոր պրոֆեսորի, որը ծագումով ուկրաինուհի է, հայտնի եվրոպական երգիչ…
– Ինքն այնքան ոգևորված է հա՛մ Ուկրաինայով, հա՛մ ինձնով: Ես էլ՝ իրենով, ինչպես դու՝ Ուկրաինայով, հայրիկ,- երեկ սկայպով ինձ ու Դավթին պատմում էր Շուշանը մեր, որ պատրաստվում է հունիսի 10-ի՝ պրոֆեսորի դասարանի ուսանողների համերգին, որ հայտարարված է արդեն… Այսպիսով հունիս-հուլիսին իմ օրացույցը հայրիկական լցվում է. հունիսի 10-ին՝ Վիեննա, հուլիսի 13-ին՝ Երևան, Շուշանի մենահամերգը՝ իր շողշողուն 20-ամյակի առիթով: Տեսարան: Ձայնե՜ր, ծափե՜ր… Իսկ դու, օրագրի իմ 250-րդ գրի ուշադիր ընթերցող, փակիր ականջներդ ու կարդա «Ուկրաինան կարող է լինել և՛ Արևելքի, և՛ Արևմուտքի դարպաս» նյութը:
Ես ուշադիր լսեցի-դիտեցի նաև Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարություն-ելույթը ԱԺ նիստում երեկ: Ես իմ ասուլիսում, օրեր առաջ, «Տեսակետ» ակումբում, 2015-ի Բերձորի առնչությամբ կարևորել եմ բարոյական վնաս կոչված փոխհատուցումը. արցախյան կողմը՝ տարբեր մակարդակներով՝ և՛ որպես իշխանություն, և՛ որպես հասարակություն, պիտի գործուն զղջա կատարվածի համար, ցավի, ներողություն խնդրի… Պիտի լրագրողներին, խաղաղ երթի բոլոր մասնակիցներին պատճառված բոլոր նյութական ու բարոյական վնասները հատուցվեն… Ինձ համար, օրինակ, դժվար կլինի Արցախ մեկնելը այս պայմաններում, երբ վերջին հինգ տարում տասնյակ միասին ապրելու-գործելու, որպես մեկ հանդես գալու կրթական նախաձեռնությունների (խմբային-անհատական) հեղինակն եմ կամ պաշտպանը, աջակիցը… Դրանք ամրագրվել էին սեբաստացիների ուսումնական օրացույցում…