Իմ գիրը, որպես պատում, երեկվա շարունակությունն է, ինչպես երեկվա իմ գործը… այսպես, օր օրի, անընդհատ ու բարեխիղճ, որ կայանա, խնամքով հաստատվի կյանքում, զարգանա…

Թվում է՝ ո՛ւր սովորողի արձակուրդի անհոգությունը, ճամբարային ինքնավարությունը, ո՛ւր ստուգումների քննական բնույթը՝ իր խիստ կանոնակարգով, անհանգիստ ծնողների հուզումով․․․ Բայց սրանք՝ այս անկապ-անհամատեղելիները, կարող են հադիպել կրթահամալիրի Արևելյան, Արևմտյան, Հյուսիսի ու Հարավի դպրոց-պարտեզներում, ուսումնական ճամբարներում, ու 4-րդ դասարանցիների մայրենի լեզվի ստուգումները՝ միասնական հանրապետությունով մեկ, նոր կազմակերպում ստանան՝ սովորողներով-ծնողներով-ուսուցիչներով, նոր կրթական միջավայրում՝ որպես ուսումնահետազոտական ամբողջական ներառական ճամբար, իր առավոտյան ընդհանուր պարապմունքով, ժամերգությամբ, իր օրվա անելիքի նյութականացմամբ-քննարկմամբ։ Ու բաց-մարդկային՝ բոլոր փուլերում, արդար-հավաստի-մեկնաբանելի՝ յուրաքանչյուր գործողություն, տեղում ուղղելի՝ ամեն մի վրիպում․․․

Լուսանկարը՝ Արմինե Թոփչյանի
#1394

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Անցած ճանապարհը հե՛նց պարգևատրումն է…

Սթիվ Ջոբսն է ասել։ Իմ գիրը-բլոգապատումը, որ սկսվում էր, երբ «Յունիքոմփ» ֆիրմայի աջակցությամբ սեբաստացի սովորողները «Մեկ սովորող՝ մեկ համակարգիչ» անունով ծրագրով առաջինը հանրապետությունում (այն ժամանակ էլ, հիմա էլ՝ միակը), «Ինտել»-ի

Լա՜վ, հասկացա՛, հերի՛ք ասեք, թողեք անեմ․․․

Դավիթ Բլեյանի հեղինակային ինքնապաշտպանությունն է մեր թելադրանքից։ — Ճամբարում շատ լավ էր,- իր անցկացրած օրվա մասին իմ հարցին այսպես՝ հատու պատասխանեց Դավիթը երեկ իրիկունը։ Մինչ համակրելի նախարար-մարդ Սուրեն Պապիկյանը երեկ

Հայր՝ ամենից առաջ՝ տանը, կրթահամալիրում, հանրային կյանքում

Ի՜նչ տպավորիչ-ճշգրիտ ավարտ-մեկնարկ՝ հին ու նոր տարվա. Շուշան Բլեյանը պիտի ժամաներ այսօր գիշերը, ժամը 2-ին ես իմ նշանավոր iPhone-ով պիտի ստանայի Տաթև քույրիկի ավետիսը՝ Վահանը կարոտակեզ գրկել  է իր սքանչելի