Եվ ողորմեա քո արարածոց և ինձ՝ բազմամեղիս…

Այն, ինչ ուզում եմ ու կարող եմ հիմա ձեզ պատմել, որ չպատմեմ, հետո ինչո՞ւ պիտի պատմեմ… 1992-ի հուլիսին ծանր շրջան էր Արցախում… Ադրբեջանի ջոկատները-զորամիավորումները մտնում էին Մարտակերտ… Մարտակերտցիներն ընտանիքներով, մեծով-պստիկով

Ուսուցիչը հոգոց հանեց ու ասաց՝ վերցրեք բահերը և առա՜ջ…

Իմ օրագիրն էլ, Անտուանի «Գրապտույտ»-ի նման, այս տարի էլ, անցած տարի էլ, գալիքում էլ ձեռքբերում է… Գրելու ընթացքում «աստիճանաբար դուրս եմ հանում իմ միջի զայրույթը»… Պատկերացնո՞ւմ եք՝ օրվա ընթացքում այնքա՜ն

Պետք էր փորձել կանխել հայ-ադրբեջանական պատերազմը

1992-ի նոյեմբերի 9-ին Ղազախով մտա Իջևան: Նոյեմբերի 4-9-ը իմ Բաքվում գտնվելու պատմությունն այն ժամանակ ես վավերագրել եմ: Համեցեք իմ բլոգի ընթերցարան՝ «Երբ շատ դժվար է, դիր փափախդ առաջդ ու խորհիր» վերնագրով (ուղղեցի,