Մեկ ամբողջ օր լուրերին՝ հասարակական-քաղաքական անցուդարձին չեմ ծանոթացել ո՛չ TV-ով, ո՛չ թերթով, ո՛չ ինտերնետով… 1-ին am-ի Սիրանույշը հրապարակել է նոյեմբերի 12-ի Մատենադարանի իմ հարցազրույցը… Բլոգը հենց սրա համար է, որ հավաքի նման տիպի նյութերը, ընթերցողին ներկայացնի… Ես, որպես կանոն, չեմ կարդում, աչքի եմ անցկացնում նյութերը՝ կանգ առնելով 10-ից մեկի վրա… Ահա և այդ մեկը՝ Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարության հայտարարությունը… Ես երբեք տղայական չեմ արձագանքել մեր հարևան երկրի պաշտոնական հաղորդագրություններին՝ լուրջ-հարգանքով եմ մոտեցել, ինչպես պահանջվում է, որ նրանք նույն լրջությամբ-հարգանքով վերաբերվեն Հայաստանի պաշտոնական հայտարարություններին, օրինակ՝ այս մեկին… Իմ գրելը չի գալիս… 2014-ին լրանում է մի «հոբելյանական» համարվող իրադարձություն ևս՝ իմ քաղաքական գործունեությունն սկսելու 25 տարին. 1989-ի նոյեմբերին ես ՀՀՇ-ի հիմնադիր համագումարում ընտրվեցի վարչության անդամ, ու «пошло-поехало»… Ես իմ օրագրում ամփոփում, ի մի եմ բերում նաև իմ «լուսանցքային» քաղաքական գործունեության տարիները… Սա ի՜նչ փակուղի է, եղբայր, տեսեք՝ ուր հասանք հայ-ադրբեջանական հակամարտության 25-րդ տարում…

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով

Explore More

Վանոն ուզում էր՝ Հայաստանը լինի այնպիսին, ինչպիսին ինքն էր՝ ազատ եւ ինքնուրույն…

Վանո Սիրադեղյանի ծննդյան 75-ամյակի առիթով մի շարք միջոցառումներ են կազմակերպվել: Դրանցից մեկն էլ Հրանտ Մաթեւոսյանի թանգարանում էր: Վանո Սիրադեղյանի ընկերները թանկ հուշեր պատմեցին ուսանող, արձակագիր, ներքին գործերի նախարար, քաղաքական եւ

Աստված է՛լ բեթարից ազատի

Ես ուզում էի շոգին հեծանիվ քշել. ես շատ էի ուզում երեկվա շատ շոգին հեծանիվ նստել՝ ես միայն դա էի ուզում… Հեծանիվն ազատություն է, ու ես ինքս իմ հեծանվի հետ դուրս

Մենք ենք տերը մեր երկրի…

Այսօրվա համար էի գրել կարծես երեկվա իմ գիրը. մինչև լույսը չբացվեց, չիմացանք մեր գլխին գիշերհանա եկածը։ Իմ հունիսյան մանկավարժական պատումի անիվն այսօր պտտվեց. ո՛չ կլսվի, ո՛չ էլ դրա պատմողը կա։